อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter 11ผลลัพธ์

เสียงโทรศัพท์ทำให้การต่อสู้ระหว่างเฟย์ตัน มาจิ กับเนอิ หยุดชะงัก

มีอะไรปาคูโนด้า กอลโทปี้เป็นคนรับสาย

กลับ? ทำไม? อือ หลังจากกอลโทปี้ กดวางโทรศัพท์ หันไปบอกทั้งคู่ เฟย์ตัน มาจิ ปาคูโนด้าบอกให้กลับรังตอนนี้ทันที เป็นคำสั่งหัวหน้าแล้วก็ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป

ได้ เฟย์ตันสลายเน็นวิ่งกลับทางเดิม

ทำไมล่ะ มาจิถาม หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องปล่อยเนอิ

ไม่รู้แต่เป็นคำสั่งหัวหน้า กอลโทปี้ตอบแล้ววิ่งตามเฟย์ตัน

ฮึ..ไว้เจอกันคราวหน้า มาจิซัดเข็มครั้งสุดท้ายใส่เนอิแล้ววิ่งตามไป เนอิปัดเข็มทิ้ง งงกับเหตุการณ์เมื่อกี้

อะไรกันรามือง่ายๆ เนอิขยับตัววิ่งลงทางท่าเรือ

อ๊ะ!! เนอิเพิ่งรู้ตัวเมื่อมองข้อมือตัวเอง ริบบิ้นโดนตัดหายไปครึ่งเส้น ฝีมือเฟย์ตัน.เคียวนั่นคมจริงๆ ประมาทไม่ได้แฮะ เนอิยิ้ม

หล่อนวิ่งต่อไปทางท่าเรือ ไม่นานเนอิก็เห็นแสงไฟจากท่าเรือ

คิรัวร์!! เนอิวิ่งกระโดดกอดข้างหลัง

กรี๊ด!! ว่าแล้วเห็นไกลๆต้องใช่แน่ๆ เธอยิ้มกอดคอเขา

เอ่อ.เนอิผมก็อยู่ด้วยนา เลโอลีโอยิ้มแห้ง บรรยากาศอึดอัดเมื่อกี้หายไปทันที

นั่น!! เนอิเพิ่งสังเกตุบุคคลที่ยืนอยู่ข้างคุราปิก้า

คุโรโร่ เนอิอุทานแผ่วเบา แล้วหันมาสำรวจคิรัวร์

คิรัวร์ไม่ได้โดนมันทำอะไรนะ ท่าทางเนอิจะตกใจมากทีเดียว หล่อนมองหน้าคิรัวร์ด้วยแววตาอ่อนโยน ไม่เป็นไรแน่นะ เธอเสียงอ่อย

อือแต่ก็เกือบม่องแล้ว คิรัวร์ยิ้มนิดๆ เขาโล่งอกที่เนอิปลอดภัยกลับมา

คุโรโร่มองเนอิเขาไม่เคยเห็นดวงตาอ่อนโยนแบบนั้น ไม่เคยได้ยินโทนเสียงสดใสแบบนั้น ถึงอยากจะพูดก็พูดไม่ได้โซ่เน็นของคุราปิก้ารัดเขาอย่างแน่นหนา ในใจเขาเจ็บแปลบ.. เนอิชั้นไม่เข้าใจทำไมความรู้สึก การกระทำ ที่ให้ชั้นกับเด็กคิรัวร์นั่นต่างกันขนาดนี้

เธออยากจะจัดการอะไรมันก่อนไหม คุราปิก้าถาม เนอิส่ายหัว

เธอไม่ได้โดนมันทำอะไรแปลกๆมานะ คิรัวร์เอื้อมมือไปแตะหน้าเนอิ คุโรโร่มองดูคิรัวร์อย่างเจ็บใจ ความจริงทั้งใบหน้านั่น ร่างกายนั่น รอยยิ้มนั่น ทั้งหมดต้องเป็นของเขา

มัน..ไม่มีอะไร ชั้นไม่อยากนึกถึงมัน เนอิทำหน้าขมขื่นก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ

แล้วกอร์นล่ะ เนอินึกขึ้นได้

โดนจับตัวไป ปาคูโนด้ากำลังจะพาตัวกลับมา คิรัวร์พูด

เพื่อแลกกับผู้ชายคนนั้นน่ะรึ เนอิมองคุโรโร่อย่างชิงชัง

คิรัวร์ชั้นมีลางสังหรณ์ เดี๋ยวชั้นมานะ!! จู่ๆเนอิก็ละสายตาจากคุโรโร่ แล้ววิ่งกลับทางเดิม

เนอิ!!! คิรัวร์เรียก แต่เนอิก็ไม่หันหลังกลับหล่อนวิ่งหายไปแล้ว

.........................................................

รังของพวกกลุ่มแมงมุม..ชาร์แน็คกับโบโนเรนอฟเซ็งเต็มที่แล้ว.(โดนมัดอยู่เฉยๆเนี่ยมันน่าเบื่อออกนา) เมื่อไหร่จะมีใครมาเนี่ย.เจ้าฮิโซกะเมื่อไหร่จะกลับมาฟะ ชาร์แน็คนึกไม่ทันไรปาคูโนด้าก็เดินเข้ามา

พวกนาย! ปาคูโนด้ายืนงง เมื่อเห็นสภาพทั้ง 2 คนโดนมัดด้วยริบบิ้นสีเลือดเหมือนมัมมี่ไม่ผิด

แสดงว่าผู้หญิงนั่นหนีไปได้ใช่ไหม ปาคูโนด้ารีบแก้ริบบิ้นให้ชาร์แน็ต

แก้ไม่ออก!! ชาร์แน็ค โบโนเรนอฟชั้นจะใช้วิธีรุนแรงหน่อยนะ

ปาคูโนด้าชักปืนบรรจุลูกกระสุน ยิ่งเฉี่ยวใส่ด้านข้างทั้งคู่ริบบิ้นสลายไปทันที

มันเป็นเน็นสารแปรสภาพแถมถูกทำให้คงอยู่นานเสียด้วยต้องใช้เน็นตัดเท่านั้นสิเนี่ยไม่งั้นคงไม่หลุด ชาร์แน็คอธิบายพลางเดินไปมองหลุมที่พื้นห้อง

ฮิโซกะล่ะ ปาคูโนด้าถามชาร์แน็ค

ออกไปเดินเล่นแล้วยังไม่กลับมา ชาร์แน็คตอบเซ็งๆ

แล้วคนอื่นๆล่ะปาคู โบโนเรนอฟมองประตู ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครตามมา

อีกเดี๋ยวก็มา. เป็นตามที่ปาคูโนด้าพูดจริงๆ ไม่นานสมาชิกแมงมุมก็มาอยู่กันครบ

.....................................................

ตอนนี้กลุ่มโจรเงามายากำลังแตกเป็น 2 พวก ปาคูโนด้าบอกแค่ว่าเอากอร์นกลับไปคืนพวกนั้น ฟิงคซ์ โนบุนากะ เฟย์ตันไม่เข้าใจเหตุผล.แน่นอนที่ไม่ยอมให้เธอเอากอร์นไป (ส่วนกอร์นโดนจับมัดอยู่กลางวงเลย ^^)

ปาคูโนด้าเล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น โนบุนากะโกรธจัด

ทำไมถึงไม่เล่าอะไรให้ฟังล่ะ!! ฟิงคซ์เลือดขึ้นหน้า

ชั้นมีเหตุผลที่ต้องทำ ปาคูโนด้ามองทุกๆคน

เธอไปไหนมากันแน่ เฟย์ตันเหล่มองสายตาไม่เชื่อใจ

หรือว่า.. มาจิมองปาคูโนด้า ปาคูโนด้าพยักหน้า

งั้นหรอ.เป็นตามที่ชั้นคิดจริงๆ มาจิพยักหน้าตอบ

ปล่อยให้เธอเอาเด็กนี่ไป แฟรงคลินพูดและเข้าใจว่าปาคูโนด้าทำแบบนี้ต้องมีเหตุผล

แล้วเราจะจับมันกลับมาทำไมล่ะ ฟิงคซ์หันไปด่าแฟรงคลิน

พวกนายนี่โง่หรือฉลาดน้อยกันนะ!! มาจิด่ากราด

หัวหน้าโดนจับตัวอยู่น่ะสิเพราะยัยเด็กผู้หญิงบ้านั่นแท้เชียว มาจิโมโห

เป็นอย่างที่มาจิพูดเรอะ แล้วใครจับไปคงไม่ใช่เด็กคิรัวร์นั่นหรอกนะ โนบุนากะถาม ปาคูโนด้าพยักหน้า

แล้วทำไมไม่บอก!! ฟิงคซ์ตะคอก

ชั้นจะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้ล่ะ บอกที่อยู่มันมาปาคู ฟิงคซ์พูดด้วยอารมณ์โกรธ

แล้วถ้าคนที่จับหัวหน้าไปมันทำอะไรบางอย่างกับทั้งตัวเธอกับทั้งหัวหน้าล่ะ มาจิอธิบาย

เนอิปลอดภัยงั้นเหรอเนี่ย.. กอร์นถึงกับยิ้มออกมา แผนนี้ก็ได้ผลเหมือนกันแฮะ

ยิ้มอะไรเจ้าหนู ฟิงคซ์มองกอร์นอย่างไม่สบอารมณ์ กอร์นแลบลิ้นใส่

หนอยไอ้เด็กบ้านี่ ฟิงคซ์ง้างหมัดขึ้น..

อย่าลงมือฟิงคซ์!! มาจิตะโกนห้าม

มันให้เธอไปคนเดียวใช่ไหม แฟรงคลินถาม

ใช่ แล้วก็ทั้งกลุ่มต้องอยู่ที่นี่ ปาคูโนด้าตอบ

ปาคูใช่คนใช้โซ่ใช่ไหม มาจิถามอีกครั้ง ปาคูโนด้าเงียบ

บ้าชิบ!! ชั้นน่าจะรู้ก่อนว่าไอ้เด็ก 2 คนนี่รู้จักกับเจ้าคนใช้โซ่ โนบุนากะสบถ

งั้นไปเถอะถ้าช้าหัวหน้าอาจเป็นอันตราย กอลโทปี้พูด

ทางนี้เราจัดการได้ แฟรงคลินจับกอร์นยื่นให้ปาคูโนด้า

ชั้นหยุดพวกนี้เอง มาจิโบกมือไล่ปาคูโนด้า

หยุด? จะหยามกันไปละมั้งมาจิ เฟย์ตันฉุนกึก รังสีอำมหิตแผ่รอบตัว

นึกว่ากลัวเรอะไง มาจิมองด้วยหางตา กำเข็มในมือแน่น

นี่พวกนายไม่ห่วงความปลอดภัยของหัวหน้าเลยเรอะ ถ้าทางฝ่ายโน้นเป็นเจ้าคนใช้โซ่ที่ฆ่าอุโบ ได้อย่างเลือดเย็นน่ะ ชาร์แน็คแทรกขึ้น

มันคงจะดีใจด้วยมั้งที่กลุ่มเราแตกเป็นเสี่ยงๆแบบนี้ โบโนเรนอฟมองคนในกลุ่ม

ชิ!! เฟย์ตันเดินไปพิงกำแพงหลังห้อง

ขาดฮิโซกะ.. ปาคูโนด้ามองรอบห้อง

เฮ้ย!! นั่นไง โนบุนากะชี้ทางประตู ฮิโซกะเดินเข้ามาห้องช้าๆ

ไปไหนมาฮิโซกะ! มาจิแว้ดใส่ ฮิโซกะทำหน้าเฉย..เดินไปนั่งข้างเฟย์ตัน

ช่างมันเถอะ..ปาคูเธอพาเด็กนี่ไปได้แล้ว กอลโทปี้พูด

....................................................

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter 10 แผนการ

ทางคิรัวร์ถือว่าตอนนี้อยู่ในภาวะคับขันที่สุด แทนที่จะเจอหัวหน้าเพียงคนเดียวกลับมีพวกคนอื่นๆตามมาแทน เขาพยายามวิ่งให้เร็วกว่าเดิม ไม่งั้นโดนจับได้แน่

เด็กนั่นสปีดไม่ลดเลยแฮะ เฟย์ตันชม

นายชมคนอื่นเป็นด้วยเรอะ มาจิทำหน้างง

อย่างน้อยก็เคยครั้งหนึ่ง (ถ้าอยากรู้ว่าเฟย์ตันชมใครอ่านช่วง Chapter แรกๆนะคะ) เฟย์ตันตอบเสียงเย็นชาตามสไตล์เขา

เฟย์ตัน มาจิ เสียงเรียกทุ้มต่ำจากด้านหลัง

หัวหน้า!! มาจิชะงัก คิรัวร์หันมองก่อนวิ่งต่อ

.มันมาแล้ว..!!! คิรัวร์หอบ จวนจะถึงท่าเรือแล้ว เห็นโกดังสินค้าอยู่ไม่ไกล แต่เขาจะทำยังไงให้มีแต่หัวหน้าตามมาล่ะในเมื่อพวกที่เหลือเกาะกลุ่มอยู่อย่างนั้น

คิรัวร์!!! เสียงใสๆคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง คิรัวร์หันกลับไปมอง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หญิงสาวในชุดยูคาตะสีแดงกับกลุ่มริบบิ้นสีเลือด หล่อนตามมาเกือบทันกลุ่มโจรเงามายา

คุโรโร่มองเนอิอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชั้นให้พวกนั้นเฝ้าไว้นี่ คุโรโร่ทั้งโกรธทั้งตกใจ

มาจิ เฟย์ตัน กอลโทปี้ ขวางหล่อนไว้. อย่าให้ตายพอ คุโรโร่เน้นประโยคสุดท้าย พูดจบเขาก็วิ่งเข้าหาคิรัวร์ซึ่งอยู่ห่างพอสมควร

มาพอดีเลยเนอิแสดงว่าปลอดภัยอ่ะดิเนี่ย เอาล่ะ!!! กำลังใจคิรัวร์มาแล้วเขาวิ่งล่อคุโรโร่ตรงไปท่าเรือทันที

ก็ดีนะชั้นจะได้จัดการหล่อนซะที มาจิวิ่งเข้าใส่เนอิ

เชอะ!! อย่ามาขวางนะ เนอิกำลังใจเต็มร้อยเมื่อเห็นว่าคิรัวร์ยังปลอดภัยอยู่ แต่ต่อจากนี้อาจไม่ปลอดภัยถ้าคุโรโร่ยังไล่ตามอยู่อย่างนั้น - -

หลีกไปชั้นจะไปหาคิรัวร์!!! หล่อนตวาดมาจิ

โจมตี!! เนอิกระซิบรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ริบบิ้นสีเลือดพุ่งจากมือเนอิเป็นเส้นตรงใส่มาจิทันที มาจิเลี้ยวหลบมุมตึก ริบบิ้นเฉี่ยวตึกเป็นรอยยาว กอลโทปี้อ้อมมาข้างหลังเนอิ

อย่ามายุ่งนะ!!! มาจิตวาดใส่

ตัวๆเรอะมาจิ? ไหวแน่นะ เฟย์ตันยืนคุมเชิงด้านนอก หรี่ตาลงมองมาจิที่พยายามหลบริบบิ้น

ฮึ๊ย!! มาจิซัดเข็มสวนออกไป ริบบิ้นรอบๆเนอิปัดทิ้งทั้งหมด 1 2 3 10 เส้นที่วนรอบตัวหล่อน ที่ข้อมืออย่างละ 2 เส้น กอลโทปี้คำนวนริบบิ้นทั้งหมดเท่าที่เห็น เฟย์ตัน. เขากระซิบ นายต้องเข้าไปช่วยแล้วล่ะ มาจิสู้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

ยัยมาจิได้ซัดเข็มใส่น่ะสิ นี่มันการต่อสู้ของหล่อน เฟย์ตันพูดเย็นชา

ถึงเป็นงั้น ตอนนี้มาจิเป็นรองนะ กอลโทปี้ ประเมินความว่องไวกับความสามารถเน็นของเนอิเหนือกว่ามาจิ ฟังนะเฟย์ตันชั้นเคยเห็นบุคคลสายพิเศษมาเยอะแต่ว่าไม่มีใครที่ใช้ได้พร้อมกันกับสายอื่นแล้วสมบูรณ์แบบขนาดนี้.......ชั้นยอมรับความสามารถของผู้หญิงคนนั้น หล่อนใช้ได้ทั้งสายควบคุม สายเปลี่ยนแปลง สายแปรสภาพ แล้วก็สายพิเศษ ถ้าหล่อนอยู่ในกลุ่มพวกเราคงไม่มีใครต้านได้แน่ กอลโทปี้มองการเคลื่อนไหว เนอิที่รวดเร็วราวกับสายลม การควบคุมริบบิ้นที่แม่นยำ มาจิโจมตีไปเท่าไหร่ก็โดนสวนกลับเท่านั้น

มิน่าหัวหน้าถึงอยากได้ ความจริงมันอาจไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะเฟย์ตันคิด.เขาอ่านความคิดหัวหน้าออก ผู้หญิงที่สวยและเก่งในโลกนี้จะหาได้ซักกี่คนกัน เฟย์ตันเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดอะไรแปลกๆออกมา เขาสะบัดความคิดเหล่านี้ออกจากหัว เรียกเคียวอาวุธคู่ใจ ขึ้นในมือซ้าย

ทางด้านกอร์นโดนจับตัวอีกและ= =

ไงหนูกอร์นจะมาเข้ากลุ่มกะพวกชั้นไหม โนบุนากะมองกอร์นที่โดนมัดอย่างอารมณ์ดี

ชั้นไม่มีทางเข้ากลุ่มของพวกนายหรอก!!~ กอร์นแลบลิ้นใส่

นายจะเอาเข้ากลุ่มทำไมโนบุนากะ..อ่อนจะตาย ฟิงคซ์มองกอร์นแล้วส่ายหัว

หนอย!! กอร์นอยากจะด่าสัก 2-3 คำ

ปาคูโนด้าว่าไง เอามันกลับรังเลยมะ โนบุนากะจะลากตัวกอร์นกลับรังให้ได้

คิดอะไรอยู่หรอปาคูโนด้า ชิซึคุถาม

แย่แล้ว!!! พูดแค่นั้นปาคูโนด้าก็วิ่งกลับเข้าเมืองทันที

เฮ้ย!!!ไปไหน ฟิงคซ์กับโนบุนากะตะโกนไล่หลัง

เอาไงดีตามปาคูโนด้าไปไหม แฟรงคลินมองปาคูโนด้าวิ่งหายเข้าไปในเมือง

เอาเด็กนี่ไปไว้ที่รังก่อนดีกว่าจะได้อยู่พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นด้วย..เฝ้าพร้อมกันที่เดียวแหล่ะดีแล้ว ชิซึคุตอบ

เดี๋ยวยัยปาคูโนด้าก็กลับมาเอง โนบุนากะให้ความเห็น

อือ ที่เหลือเห็นด้วย

ชั้นไม่เห็นด้วยซะหน่อย กอร์นบ่นอุบ แฟรงคลินแบกกอร์นขึ้นบ่าวิ่งนำหน้า

แฟรงคลินจับเบาๆหน่อยนาเดี๋ยวเด็กมันจะตายซะก่อน ฟิงคซ์หัวเราะ

แก!! กอร์นอยากจะต่อยฟิงคซ์สักหมัดจิงๆแต่ดูท่าในเวลานี้คงได้แค่คิดเท่านั้น

.............................................

ท่าเรือในเวลาเที่ยงคืนเงียบสงัดไร้ผู้คนมีเพียงแค่ไฟทางไม่กี่ดวงกับแสงไฟในโกดังเก็บสินค้า หลังหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง คิรัวร์วิ่งอ้อมโกดังเก็บสินค้าหลังอื่นที่ไม่ได้เปิดไฟ ตรงไปยังโกดังที่เปิดไฟ หลังเดียว..คุโรโร่ตามมากระชั้นชิดเรื่อยๆคิรัวร์จับรังสีอำมหิตของคนๆนี้ได้ยิ่งกว่าคนอื่นๆที่เขาเคยเจอมา แถมรังสีอำมหิตนี่มันมากกว่าฮิโซกะด้วย

อีกนิดเดียวจะถึงแล้ว..ช่วยทีนะคุราปิก้า!!! คิรัวร์วิ่งมาจนถึงหน้าโกดังแล้วผลุบหายไปกับความมืด

โกดังเปิดไฟ? คุโรโร่เรียกหนังสือขึ้นมาบนมือขวา มีอะไรไม่ชอบมาพากล..

หัวหน้า!! มันเป็นกับดัก เสียงปาคูโนด้าดังขึ้นพร้อมกับไฟทั้งท่าเรือดับวูบลง

เชนเจล!! เสียงคุราปิก้าดังก้องในความมืด

!?! คุโรโร่รู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองแต่ช้าไปซะแล้ว

คุราปิก้าชั้นเปิดไฟล่ะนะ เสียงเลโอลีโอดังแว่วมาจากอีกทาง ทั้งท่าเรือสว่างด้วยแสงไฟอีกครั้ง

ปาคูโนด้าอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า!! คุโรโร่ถูกโซ่เน็นพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ด้านหลังเขาคือ ชายหนุ่มผมสีทอง ดวงตาสีเพลิง คุราปิก้าเดินมาอยู่ด้านข้างคุโรโร่

เยี่ยมคิรัวร์!! เลโอลีโอโผล่มาอยู่หลังปาคูโนด้าตะโกนบอกคิรัวร์ที่นั่งอยู่บนหลังคาโกดังฝั่งตรงข้าม

เฮ้อ.ชั้นเองก็นึกว่าจะไม่รอดแล้วเหมือนกัน คิรัวร์ถอนหายใจนั่งไกวเท้าอยู่ข้างบน

แกคนใช้โซ่!! ปาคูโนด้าน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ชั้นน่าจะฉุกใจคิดได้ว่าแกน่าจะรู้จักกับคนใช้โซ่. คุโรโร่มองไปทางคิรัวร์

ถึงนายจะตีหน้าเฉยแต่จิตสังหารน่ะ ออกมาซะขนาดนั้นใครจะโง่ให้โดนจับล่ะ คิรัวร์กระโดดลงมาจากหลังคา มายืนข้างคุราปิก้า

ชั้นมีข้อแลกเปลี่ยน ปาคูโนด้าสงบสติแล้วพูดต่อ พวกชั้นจับเด็กกอร์นนั่นได้

กอร์น!! แกจับกอร์นไว้เรอะ คิรัวร์ตาขวาง

ใจเย็นคิรัวร์ เลโอลีโอพูด แสดงว่านี่คงเป็นหัวหน้ากลุ่มแมงมุมตัวจริงสินะ

คุราปิก้าจ้องคุโรโร่ ดวงตาสีแดงเพลิงลุกวาว .............ในใจคุราปิก้าขัดแย้งกันเอง เขาอยากจะจัดการคุโรโร่ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ แต่กอร์นก็ถูกฝ่ายโน้นจับเป็นตัวประกัน จะทำยังไง.. คุราปิก้าคิดหนักถ้าเป็นตัวคนเดียวคงจัดการมันไปแล้ว..เขาลังเล.แต่ในที่สุด

คุราปิก้า คิรัวร์หันมองคุราปิก้าเหมือนจะถามว่าเอาไงดี

ไม่เป็นไรคิรัวร์. ชั้นต้องช่วยกอร์นอยู่แล้ว ชั้นจะไม่ยอมเสียเพื่อนพ้องไปอีกแล้ว ในที่สุดคุราปิก้าก็ตัดสินใจได้ จัดจ์เมนท์เชน!! โซ่จากนิ้วก้อยพุ่งเข้าใส่หัวใจปาคูโนด้า

คราวนี้พวกนายจะได้เล่นลูกไม้อะไรตุกติกไม่ได้ ชั้นจะตั้งกฏแล้วต้องปฏิบัติตามถ้าผิดสัญญาก็คือตาย "

..........................................

เงื่อนไขของชั้นคือ

1..คืนกอร์นกลับมาอย่างปลอดภัยและคนพากอร์นมาต้องเป็นเธอเท่านั้น

2..ห้ามบอกเรื่องนี้กับคนในกลุ่ม

3..ให้เธอพากลุ่มโจรเงามายาทั้งหมดกลับไปอยู่ที่รังให้หมด

..........................................

เข้าใจแล้ว ปาคูโนด้ารับคำ

ปาคูโนด้าชั้นเคยบอกไม่ใช่เรอะ. เสียงเย็นชาของคุโรโร่พูดไม่ทันจบ

นายพูดมากไปแล้ว คุราปิก้าขยับมือ โซ่เน็นขยับขึ้นพันหน้าคุโรโร่

แก!! ปาคูโนด้าขบฟัน

เดี๋ยวก่อน! แล้วเนอิล่ะพาเธอมาที่นี่อย่างปลอดภัยด้วย คิรัวร์เพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ

นี่รวมอยู่ในเงื่อนไขด้วยงั้นเรอะ ปาคูโนด้าจ้องคุราปิก้า

ใช่ คุราปิก้าตอบห้วนๆ ปาคูโนด้าหยิบโทรศัพท์ขึ้น

.เนอิ..อย่าตายละกัน.คิรัวร์หวังไว้ลึกๆ ถ้าเธอตายชั้นจะไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง

Chapter 5 ยังมีความหวัง

เนอิมองคุโรโร่อย่างเคียดแค้น ดวงตาสีเขียวจางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำมืดมิด น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาแสนสวยของเธอ

รออยู่นี่ชั้นจะเอาศพมันมาให้ เขาก้มลงจูบแก้มสีขาวซีดปนสีชมพูจาง เนอิสะบัดตัวหนีแต่สู้แรงคุโรโร่ไม่ได้

ชั้นเกลียดนาย.. เนอิสะอื้น

เหมือนคุโรโร่จะเกลียดคำนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เขาเหวี่ยงเนอิลงพื้นทันที

กรี๊ด!! เนอิล้มลงไปกองกับพื้น กอลโทปี้ มากับชั้น ที่เหลือจับตาดูหล่อนไว้

คุโรโร่กล่าวเสียงเรียบ ไม่มีรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า มีแต่ดวงตาสีดำสนิทกับความน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากตัว เขาจ้องเนอิก่อนเดินหายออกจากห้อง

อย่าไปนะ!!! เนอิยันตัวลุกขึ้นห้าม

อย่าขยับดีกว่านา ฮิโซกะขว้างไพ่ปักบนพื้นผ่านหน้าเนอิไม่ถึงเซนฯ

เค้าสู้คนๆนั้นไม่ได้หรอกนะ คนที่อยู่ในเงามืดตลอดชีวิตอย่างคุโรโร่ เนอิหันหน้ามองฮิโซกะ เสียงในใจดังขึ้น..คิรัวร์..ชั้นจะยังมีความหวังอยู่หรือเปล่า ......

โบโนเรนอฟ ชาร์แน็ค ฮิโซกะ มองเนอิที่ยืนไร้เรี่ยวแรงบนพื้นห้อง ขณะนี้หล่อนแทบไม่ต่างจากเด็กสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง

ทั้งที่หัวหน้าให้โอกาสแล้ว โบโนเรนอฟพูดขึ้น

หัวหน้ายื่นเงื่อนไขอะไรให้ก็รับไปเถอะ เค้าอุตส่าห์ให้เงื่อนไขนะ ชาร์แน็คพูดต่อพลางนั่งลงบนลังเก่าๆที่กระจายอยู่เต็มห้อง

เงื่อนไขนั้นน่ะ ให้ชั้นตายก่อนละกัน แล้วค่อยรับมัน เนอิปาดน้ำตา

ชั้นนั่งด้วยได้ไหม เนอิลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆชาร์แน็ค

??!!! ชาร์เน็ค ฮิโซกะ โบโนเรนอฟ มองหน้ากันอย่างงงๆ

มาไม้ไหน. โนโบเรนอฟจ้อง

ฮึ.สภาพร่างกายกับจิตใจชั้นน่ะ มันแย่ลงเยอะ สู้กับพวกนายในตอนนี้ชั้นก็แย่กันพอดีแล้วก็ ถ้าชั้นจะหนีพวกนายคงไม่อยู่เฉยๆหรอก..จริงไหม ดวงตาสีเขียวแสนเศร้าเหลือบมองชาร์แน็ค

นายเชื่อในความหวังไหม เนอิถามเสียงเศร้า

ไม่รู้สิ ชาร์แน็คตอบ สีหน้าเนอิเริ่มดีขึ้น

....

หล่อนมองออกนอกหน้าต่าง ชั้นเชื่อคิรัวร์ ถ้าชั้นไม่ตายคิรัวร์ก็ต้องไม่ตายเหมือนกัน

...

ทางฮิโซกะกำลังคิดอะไรอยู่แปบเดียวเขาก็ลุกขึ้น

ชั้นไปเดินเล่นแปบ โบโนเรนอฟมองฮิโซกะอย่างไม่ไว้ใจ กลับมาด้วยละกัน..อย่านานนักหล่ะ

ฮิโซกะยิ้มเหมือนคนโรคจิต เดินหายออกจากห้อง

ณ ตึกสูงกลางเมือง ยอร์คทาวน์ ห่างจากรังของกลุ่มแมงมุมไกลพอสมควร ท่ามกลางความมืดชายหนุ่ม ผมยาวดำ ถือโทรศัพท์ในมือซ้ายเหมือนจะรอให้มันดังขึ้น ตื๊ด.. เสียงโทรศัพท์ดังเป็นจังหวะ เขากดรับทันที

มีอะไรฮิโซกะ ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงราบเรียบ

ช่วยอะไรหน่อยสิ เสียงฮิโซกะดังตามสาย

ได้.ก็เรารู้จักกันมานานกว่าคุโรโร่หน่อยหนึ่งนี่นะ (แต่ไงก็ต้องจ่ายนา) เสียงชายหนุ่มดูเย็นชา

นายนี่งกจิงนา เพื่อนกันแท้ๆ อิรุมิ ฮิโซกะโอดครวญ

มันเป็นธุรกิจ อิรุมิพูดจบ ก็ปิดมือถือกระโดดลงจากตึก

ทางด้านกอร์นกำลังหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย ขึ้นไปทางด้านเหนือเมืองเพื่อให้ห่างท่าเรือที่อยู่ทางใต้มากที่สุด เขาพยายามใช้ตึกมากมายในเมืองเป็นจุดหลบหลีก ถ้าอ้อมวนไปมาจนออกนอกเมือง พวกมันคงไม่สงสัย

หวังว่าคิรัวร์คงรอดนะ กอร์นคิดระหว่างกำลังวิ่งหนี

ชิซึคุ แฟรงคลิน!!! มันอยู่นั่นไง ปาคูโนด้าตะโกนไล่หลัง

หวาย!!! ตามมาไวอ๊ะ กอร์นวิ่งสุดแรง

ทางคิรัวร์สถานการณ์ก็พอๆกัน

แค่วิ่งลงใต้ใช่มะ หวังว่ากอร์นคงไม่โดนจับไปอีกคน คิรัวร์วิ่งสุดฝีเท้า ความสามารถตอนเป็นมือสังหารใช้ได้ดีในตอนนี้จริงๆ คิรัวร์วิ่งอย่างเงียบกริบผ่านกลางเมือง

อีกไม่เท่าไหร่ก็ถึงท่าเรือ คิรัวร์พูดไม่ทันไร ก็มีจิตสังหารมาจากด้านหลัง เขาหันกลับไปมองแวปเดียวก่อนวิ่งต่อ คนที่เขาเห็นคือ เฟย์ตัน กับ มาจิ

พวกมันตามมาแล้ว!!! เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม

ในตึกร้าง รังของกลุ่มโจรเงามายาโบโนเรนอฟรู้สึกผิดปกติ ฮิโซกะออกจากห้องนานเกินไปแล้ว

ชั้นจะออกไปตามเจ้านั่น โบโนเรนอฟเริ่มสงสัยฮิโซกะ

อย่าดีกว่า ชาร์แน็คเตือน พลางมองมาทางเนอิที่เหม่อมองออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่ไว้ใจ

ประมาทชั้นเกินไปแล้ว เนอิกระซิบด้วยเสียงเบาที่สุด

เธอว่าอะไรนะ ชาร์แน็คทัก ไม่มีคำตอบจากเนอิ แต่ว่า..

เฮ้ย!!! ชาร์แน็คกับโบโนเรนอฟตะโกน ริบบิ้นสีเลือดเลื้อยจากพื้นพันธนาการทั้ง 2 คนอย่างรวดเร็ว และเงียบกริบ รัดทั้ง 2 คนจนกระดุกกระดิกไม่ได้

เป็นไปได้ไง!!! ชั้นยังไม่เห็นมันเลยนี่ โบโนเรนอฟใช้แรงที่มีกระชากออกแต่ไม่เป็นผล ริบบิ้นรัดโบโนเรนอฟแน่นยิ่งกว่าเดิม เหมือนงูรัดเหยื่ออย่างไงอย่างนั้น เนอิพาร่างที่มีริบบิ้นลอยรอบๆตัวเดินเข้าหา 2 คนนั้น

บ้าชะมัดเสียท่าได้!!! ชาร์แน็คพูดพร้อมกับกดมือถือที่ค้างในมือ

ชั้นไม่ให้ทำอย่างนั้นหรอกนะ เนอิบังคับริบบิ้นให้ตวัดมือถือออกจากมือชาร์แน็ค

เกือบไปแล้วไหมล่ะ เนอิถอนหายใจ

ถ้าคิดว่าริบบิ้นต้องปรากฏร่างก่อนถึงจะโจมตีได้น่ะ พวกนายก็คิดผิดแล้วล่ะ เนอิยิ้มอย่างผู้ชนะ " ลืมไปแล้วรึไง .... ชั้นน่ะเน็นสายพิเศษนะ แต่ ..... ไม่มีเวลาแล้ว. หล่อนพูดเสียงแผ่วเบา

เนอิชี้ไปที่มือถือบนพื้น ริบบิ้น 3 เส้นม้วนเป็นเกลียวพุ่งใส่มือถือแรงทำลายมากขนาดทำให้พื้นทะลุเป็นวงกว้าง ก่อนกระโดดออกทางหน้าต่างอย่างรีบร้อน ชาร์แน็คกับโบโนเรนอฟมองเนอิที่จากไปด้วยความโกรธ

ปัทโธ่โว้ย!!! แล้วหัวหน้าจะว่าไงเนี่ยถ้ากลับมา โบโนเรนอฟตะโกนอย่างโกรธแค้น

โบโนเรนอฟ ผู้หญิงคนนั้นใช้เน็นด้วยพลังไม่เต็ม 100 ชาร์แน็คพูด

แต่พลังของหล่อนยังมากขนาดนี้ถ้าหล่อนใช้ความสามารถ 100% ได้ล่ะ ชาร์แน็คเริ่มหวั่น โบโนเรนอฟหยุดพูด ชาร์แน็คมองหลุมบนพื้นห้อง

นี่ล่ะมั้งหัวหน้าถึงต้องการตัวน่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีแค่ความสวยเท่านั้น

.......................................

กอร์นวิ่งจนจะพ้นตัวเมือง ตึกต่างๆกับผู้คนน้อยลงจนนับได้ แต่ยิ่งออกมาจากตัวเมืองแสงไฟก็ยิ่งน้อยลง รอบๆด้านจึงมืดเกือบสนิท หลังจากวิ่งมาได้ซักพักกอร์นไม่ได้ยินเสียงของพวกโจรเงามายาที่ไล่ตามมาอีกเลย

อ้อมตึกข้างหน้านี้ก็จะออกจากโซนตัวเมืองแล้ว กอร์นนึกในใจ วิ่งสุดชีวิตตามองทางด้านหน้า แต่เหมือนกับมีคนยืนอยู่.. ยิ่งวิ่งเข้าใกล้กอร์นก็ยิ่งคุ้น

พวกมัน!! กอร์นชะงัก ชิซึคุ แฟรงคลิน ปาคูโนด้า ยืนดักอยู่ข้างหน้า

จะจัดการเลยไหมคะ ชิซึคุถามปาคูโนด้า ในมือถือเครื่องดูดฝุ่นเตรียมพร้อม

แค่จับตัวไปก็คงพอมั้ง โนบุนากะมันจะเอาไว้นี่ ปาคูโนด้าเอามือเสยผม ระยะของกอร์นกับ 3 คนนั้น ห่างพอสมควร ถึงวิ่งหนีก็โดนจับได้อยู่ดีแต่ถ้าลองดูล่ะ..กอร์นจะขยับตัววิ่งกลับ

อย่าดีกว่ามั้ง เสียงสุดแสนคุ้นของกอร์นดังขึ้นด้านหลัง

อึ๊ย!! ตาลุงนี่อีกแล้ว กอร์นฉุนกึกท่าทางไม่อยากเจอโนบุนากะสุดๆ

นายนี่ชอบให้โดนจับอยู่เรื่อย โนบุนากะเดินเข้าหากอร์น

ถ้าขยับนายตายแน่ ฟิงคซ์เดินเข้ามาสมทบ

อ้าว..พวกนายไม่ได้อยู่กับหัวหน้าเรอะ แฟรงคลิน ชิซึคุ ปาคูโนด้า เดินเข้ามา กอร์นถึงกับอึ้งกลุ่มแมงมุมครึ่งหนึ่งอยู่ต่อหน้าเขาตรงนี้

หัวหน้าให้ชั้นมาจัดการตามใจชอบ พูดจบโนบุนากะก็มองกอร์น กอร์นหน้าบูด

หัวหน้าล่ะ? ปาคูโนด้าถาม

ออกไปกับกอลโทปี้ ทางเฟย์ตันบอกว่าเจอเด็กคิรัวร์ ฟิงคซ์ตอบ กอร์นถึงกับสะดุ้ง.

ออกไป? แล้วใครเฝ้านังเด็กนั่นล่ะ ปาคูโนด้าหันมาถามฟิงคซ์

ชาร์แน็ค โบโนเรนอฟ กับ ฮิโซกะ มีอะไรเรอะ ฟิงคซ์มองปาคูโนด้าที่กำลังครุ่นคิด

ฮิโซกะเฝ้าเนอิอยู่งั้นเหรอเนี่ยแสดงเนอิยังปลอดภัยอยู่..กอร์นโล่งอก งั้นก็เหลือแค่คิรัวร์อย่าให้โดนจับละกัน