2006/May/15

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter 10 แผนการ

ทางคิรัวร์ถือว่าตอนนี้อยู่ในภาวะคับขันที่สุด แทนที่จะเจอหัวหน้าเพียงคนเดียวกลับมีพวกคนอื่นๆตามมาแทน เขาพยายามวิ่งให้เร็วกว่าเดิม ไม่งั้นโดนจับได้แน่

เด็กนั่นสปีดไม่ลดเลยแฮะ เฟย์ตันชม

นายชมคนอื่นเป็นด้วยเรอะ มาจิทำหน้างง

อย่างน้อยก็เคยครั้งหนึ่ง (ถ้าอยากรู้ว่าเฟย์ตันชมใครอ่านช่วง Chapter แรกๆนะคะ) เฟย์ตันตอบเสียงเย็นชาตามสไตล์เขา

เฟย์ตัน มาจิ เสียงเรียกทุ้มต่ำจากด้านหลัง

หัวหน้า!! มาจิชะงัก คิรัวร์หันมองก่อนวิ่งต่อ

.มันมาแล้ว..!!! คิรัวร์หอบ จวนจะถึงท่าเรือแล้ว เห็นโกดังสินค้าอยู่ไม่ไกล แต่เขาจะทำยังไงให้มีแต่หัวหน้าตามมาล่ะในเมื่อพวกที่เหลือเกาะกลุ่มอยู่อย่างนั้น

คิรัวร์!!! เสียงใสๆคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง คิรัวร์หันกลับไปมอง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หญิงสาวในชุดยูคาตะสีแดงกับกลุ่มริบบิ้นสีเลือด หล่อนตามมาเกือบทันกลุ่มโจรเงามายา

คุโรโร่มองเนอิอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชั้นให้พวกนั้นเฝ้าไว้นี่ คุโรโร่ทั้งโกรธทั้งตกใจ

มาจิ เฟย์ตัน กอลโทปี้ ขวางหล่อนไว้. อย่าให้ตายพอ คุโรโร่เน้นประโยคสุดท้าย พูดจบเขาก็วิ่งเข้าหาคิรัวร์ซึ่งอยู่ห่างพอสมควร

มาพอดีเลยเนอิแสดงว่าปลอดภัยอ่ะดิเนี่ย เอาล่ะ!!! กำลังใจคิรัวร์มาแล้วเขาวิ่งล่อคุโรโร่ตรงไปท่าเรือทันที

ก็ดีนะชั้นจะได้จัดการหล่อนซะที มาจิวิ่งเข้าใส่เนอิ

เชอะ!! อย่ามาขวางนะ เนอิกำลังใจเต็มร้อยเมื่อเห็นว่าคิรัวร์ยังปลอดภัยอยู่ แต่ต่อจากนี้อาจไม่ปลอดภัยถ้าคุโรโร่ยังไล่ตามอยู่อย่างนั้น - -

หลีกไปชั้นจะไปหาคิรัวร์!!! หล่อนตวาดมาจิ

โจมตี!! เนอิกระซิบรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ริบบิ้นสีเลือดพุ่งจากมือเนอิเป็นเส้นตรงใส่มาจิทันที มาจิเลี้ยวหลบมุมตึก ริบบิ้นเฉี่ยวตึกเป็นรอยยาว กอลโทปี้อ้อมมาข้างหลังเนอิ

อย่ามายุ่งนะ!!! มาจิตวาดใส่

ตัวๆเรอะมาจิ? ไหวแน่นะ เฟย์ตันยืนคุมเชิงด้านนอก หรี่ตาลงมองมาจิที่พยายามหลบริบบิ้น

ฮึ๊ย!! มาจิซัดเข็มสวนออกไป ริบบิ้นรอบๆเนอิปัดทิ้งทั้งหมด 1 2 3 10 เส้นที่วนรอบตัวหล่อน ที่ข้อมืออย่างละ 2 เส้น กอลโทปี้คำนวนริบบิ้นทั้งหมดเท่าที่เห็น เฟย์ตัน. เขากระซิบ นายต้องเข้าไปช่วยแล้วล่ะ มาจิสู้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

ยัยมาจิได้ซัดเข็มใส่น่ะสิ นี่มันการต่อสู้ของหล่อน เฟย์ตันพูดเย็นชา

ถึงเป็นงั้น ตอนนี้มาจิเป็นรองนะ กอลโทปี้ ประเมินความว่องไวกับความสามารถเน็นของเนอิเหนือกว่ามาจิ ฟังนะเฟย์ตันชั้นเคยเห็นบุคคลสายพิเศษมาเยอะแต่ว่าไม่มีใครที่ใช้ได้พร้อมกันกับสายอื่นแล้วสมบูรณ์แบบขนาดนี้.......ชั้นยอมรับความสามารถของผู้หญิงคนนั้น หล่อนใช้ได้ทั้งสายควบคุม สายเปลี่ยนแปลง สายแปรสภาพ แล้วก็สายพิเศษ ถ้าหล่อนอยู่ในกลุ่มพวกเราคงไม่มีใครต้านได้แน่ กอลโทปี้มองการเคลื่อนไหว เนอิที่รวดเร็วราวกับสายลม การควบคุมริบบิ้นที่แม่นยำ มาจิโจมตีไปเท่าไหร่ก็โดนสวนกลับเท่านั้น

มิน่าหัวหน้าถึงอยากได้ ความจริงมันอาจไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะเฟย์ตันคิด.เขาอ่านความคิดหัวหน้าออก ผู้หญิงที่สวยและเก่งในโลกนี้จะหาได้ซักกี่คนกัน เฟย์ตันเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดอะไรแปลกๆออกมา เขาสะบัดความคิดเหล่านี้ออกจากหัว เรียกเคียวอาวุธคู่ใจ ขึ้นในมือซ้าย

ทางด้านกอร์นโดนจับตัวอีกและ= =

ไงหนูกอร์นจะมาเข้ากลุ่มกะพวกชั้นไหม โนบุนากะมองกอร์นที่โดนมัดอย่างอารมณ์ดี

ชั้นไม่มีทางเข้ากลุ่มของพวกนายหรอก!!~ กอร์นแลบลิ้นใส่

นายจะเอาเข้ากลุ่มทำไมโนบุนากะ..อ่อนจะตาย ฟิงคซ์มองกอร์นแล้วส่ายหัว

หนอย!! กอร์นอยากจะด่าสัก 2-3 คำ

ปาคูโนด้าว่าไง เอามันกลับรังเลยมะ โนบุนากะจะลากตัวกอร์นกลับรังให้ได้

คิดอะไรอยู่หรอปาคูโนด้า ชิซึคุถาม

แย่แล้ว!!! พูดแค่นั้นปาคูโนด้าก็วิ่งกลับเข้าเมืองทันที

เฮ้ย!!!ไปไหน ฟิงคซ์กับโนบุนากะตะโกนไล่หลัง

เอาไงดีตามปาคูโนด้าไปไหม แฟรงคลินมองปาคูโนด้าวิ่งหายเข้าไปในเมือง

เอาเด็กนี่ไปไว้ที่รังก่อนดีกว่าจะได้อยู่พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นด้วย..เฝ้าพร้อมกันที่เดียวแหล่ะดีแล้ว ชิซึคุตอบ

เดี๋ยวยัยปาคูโนด้าก็กลับมาเอง โนบุนากะให้ความเห็น

อือ ที่เหลือเห็นด้วย

ชั้นไม่เห็นด้วยซะหน่อย กอร์นบ่นอุบ แฟรงคลินแบกกอร์นขึ้นบ่าวิ่งนำหน้า

แฟรงคลินจับเบาๆหน่อยนาเดี๋ยวเด็กมันจะตายซะก่อน ฟิงคซ์หัวเราะ

แก!! กอร์นอยากจะต่อยฟิงคซ์สักหมัดจิงๆแต่ดูท่าในเวลานี้คงได้แค่คิดเท่านั้น

.............................................

ท่าเรือในเวลาเที่ยงคืนเงียบสงัดไร้ผู้คนมีเพียงแค่ไฟทางไม่กี่ดวงกับแสงไฟในโกดังเก็บสินค้า หลังหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง คิรัวร์วิ่งอ้อมโกดังเก็บสินค้าหลังอื่นที่ไม่ได้เปิดไฟ ตรงไปยังโกดังที่เปิดไฟ หลังเดียว..คุโรโร่ตามมากระชั้นชิดเรื่อยๆคิรัวร์จับรังสีอำมหิตของคนๆนี้ได้ยิ่งกว่าคนอื่นๆที่เขาเคยเจอมา แถมรังสีอำมหิตนี่มันมากกว่าฮิโซกะด้วย

อีกนิดเดียวจะถึงแล้ว..ช่วยทีนะคุราปิก้า!!! คิรัวร์วิ่งมาจนถึงหน้าโกดังแล้วผลุบหายไปกับความมืด

โกดังเปิดไฟ? คุโรโร่เรียกหนังสือขึ้นมาบนมือขวา มีอะไรไม่ชอบมาพากล..

หัวหน้า!! มันเป็นกับดัก เสียงปาคูโนด้าดังขึ้นพร้อมกับไฟทั้งท่าเรือดับวูบลง

เชนเจล!! เสียงคุราปิก้าดังก้องในความมืด

!?! คุโรโร่รู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองแต่ช้าไปซะแล้ว

คุราปิก้าชั้นเปิดไฟล่ะนะ เสียงเลโอลีโอดังแว่วมาจากอีกทาง ทั้งท่าเรือสว่างด้วยแสงไฟอีกครั้ง

ปาคูโนด้าอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า!! คุโรโร่ถูกโซ่เน็นพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ด้านหลังเขาคือ ชายหนุ่มผมสีทอง ดวงตาสีเพลิง คุราปิก้าเดินมาอยู่ด้านข้างคุโรโร่

เยี่ยมคิรัวร์!! เลโอลีโอโผล่มาอยู่หลังปาคูโนด้าตะโกนบอกคิรัวร์ที่นั่งอยู่บนหลังคาโกดังฝั่งตรงข้าม

เฮ้อ.ชั้นเองก็นึกว่าจะไม่รอดแล้วเหมือนกัน คิรัวร์ถอนหายใจนั่งไกวเท้าอยู่ข้างบน

แกคนใช้โซ่!! ปาคูโนด้าน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ชั้นน่าจะฉุกใจคิดได้ว่าแกน่าจะรู้จักกับคนใช้โซ่. คุโรโร่มองไปทางคิรัวร์

ถึงนายจะตีหน้าเฉยแต่จิตสังหารน่ะ ออกมาซะขนาดนั้นใครจะโง่ให้โดนจับล่ะ คิรัวร์กระโดดลงมาจากหลังคา มายืนข้างคุราปิก้า

ชั้นมีข้อแลกเปลี่ยน ปาคูโนด้าสงบสติแล้วพูดต่อ พวกชั้นจับเด็กกอร์นนั่นได้

กอร์น!! แกจับกอร์นไว้เรอะ คิรัวร์ตาขวาง

ใจเย็นคิรัวร์ เลโอลีโอพูด แสดงว่านี่คงเป็นหัวหน้ากลุ่มแมงมุมตัวจริงสินะ

คุราปิก้าจ้องคุโรโร่ ดวงตาสีแดงเพลิงลุกวาว .............ในใจคุราปิก้าขัดแย้งกันเอง เขาอยากจะจัดการคุโรโร่ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ แต่กอร์นก็ถูกฝ่ายโน้นจับเป็นตัวประกัน จะทำยังไง.. คุราปิก้าคิดหนักถ้าเป็นตัวคนเดียวคงจัดการมันไปแล้ว..เขาลังเล.แต่ในที่สุด

คุราปิก้า คิรัวร์หันมองคุราปิก้าเหมือนจะถามว่าเอาไงดี

ไม่เป็นไรคิรัวร์. ชั้นต้องช่วยกอร์นอยู่แล้ว ชั้นจะไม่ยอมเสียเพื่อนพ้องไปอีกแล้ว ในที่สุดคุราปิก้าก็ตัดสินใจได้ จัดจ์เมนท์เชน!! โซ่จากนิ้วก้อยพุ่งเข้าใส่หัวใจปาคูโนด้า

คราวนี้พวกนายจะได้เล่นลูกไม้อะไรตุกติกไม่ได้ ชั้นจะตั้งกฏแล้วต้องปฏิบัติตามถ้าผิดสัญญาก็คือตาย "

..........................................

เงื่อนไขของชั้นคือ

1..คืนกอร์นกลับมาอย่างปลอดภัยและคนพากอร์นมาต้องเป็นเธอเท่านั้น

2..ห้ามบอกเรื่องนี้กับคนในกลุ่ม

3..ให้เธอพากลุ่มโจรเงามายาทั้งหมดกลับไปอยู่ที่รังให้หมด

..........................................

เข้าใจแล้ว ปาคูโนด้ารับคำ

ปาคูโนด้าชั้นเคยบอกไม่ใช่เรอะ. เสียงเย็นชาของคุโรโร่พูดไม่ทันจบ

นายพูดมากไปแล้ว คุราปิก้าขยับมือ โซ่เน็นขยับขึ้นพันหน้าคุโรโร่

แก!! ปาคูโนด้าขบฟัน

เดี๋ยวก่อน! แล้วเนอิล่ะพาเธอมาที่นี่อย่างปลอดภัยด้วย คิรัวร์เพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ

นี่รวมอยู่ในเงื่อนไขด้วยงั้นเรอะ ปาคูโนด้าจ้องคุราปิก้า

ใช่ คุราปิก้าตอบห้วนๆ ปาคูโนด้าหยิบโทรศัพท์ขึ้น

.เนอิ..อย่าตายละกัน.คิรัวร์หวังไว้ลึกๆ ถ้าเธอตายชั้นจะไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณค่ะ
#1 by โหลดเพลง (124.157.236.250) At 2009-08-28 07:25,