2006/May/09

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter ความรู้สึกของคิรัวร์

กอร์น!!! คิรัวร์ตะโกนผลุนผลันเข้ามาในห้อง เนอิล่ะ เขาหายใจหอบถาม

ออกไปแล้ว.. คุราปิก้าตอบแทน

บ้าที่สุด!! คิรัวร์ทุบกำแพง แรงทุบของคิรัวร์แรงขนาดทำให้ผนังทั้งแทบร้าว

เกิดอะไรขึ้นกับเนอิเหรอ กอร์นวิ่งเข้ามาถาม

เจ้าฮิโซกะมันมาบอกว่าพวกแมงมุมกำลังตามล่าตัวเธออยู่ คิรัวร์กัดฟัน

งั้นต้องออกไปตามหาแล้วล่ะ กอร์นตกใจ

ไม่ต้องแล้วล่ะมั้ง? เสียงยียวนกวนประสาทแบบนี้ไม่มีใครอื่นนอกจาก

ฮิโซกะ!!! ทุกคนตะโกนพร้อมกัน ฮิโซกะปรากฏตัวกลางห้อง

นายรู้ที่อยู่พวกเราได้ยังไง!! คิรัวร์พูดใส่อารมณ์

แก๊!!! เจ้าฮิโซกะ เลโอลีโอฉุนสุดๆ

ว้าอย่าเพิ่งมองชั้นด้วยสายตายังงั้นซี้อุตส่าห์มาบอกข่าวดี ฮิโซกะพูดเสียงกวน นกน้อยอยู่กับแมงมุมแล้วนาแถมยังอยู่กับตัวที่อันตรายที่สุดด้วย

ไม่จริงน่ะ!!! คุราปิก้าจ้องฮิโซกะ แววตาตื่นตะหนก ฮิโซกะยิ้มไม่พูดอะไรกระโจนออกไปทางหน้าต่างหายไปกับความมืด

หมายถึงหัวหน้าพวกมันใช่ไหม กอร์นตะโกนถาม

ชั้นจะไปพากลับมา!! คิรัวร์พูดเสียงกร้าว

อย่าเพิ่งคิรัวร์ คิรัวร์วิ่งออกไปโดยไม่ฟังเสียงห้ามของคุราปิก้า

คิรัวร์!! กอร์นวิ่งตามออกไป

คิรัวร์วิ่งออกจากโรงแรม เลียดไปตามถนนใหญ่ กว่ากอร์นจะตามทัน ทั้งคู่วิ่งเกือบถึงหมู่ตึกร้าง (ที่พักของพวกแมงมุม)

หยุดก่อนคิรัวร์!!! กอร์นกระชากแขนคิรัวร์

อย่ามาห้ามชั้น!!! คิรัวร์ตาขวาง ดวงตาทอประกาย

นายคิดว่าจะชนะกลุ่มแมงมุมทั้งกลุ่มน่ะเหรอ!! กอร์นตวาด

ฮึ้ย!!! คิรัวร์สะบัดมือเขาเจ็บใจ ทำไมไม่รู้นะเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเนอิซักหน่อยแต่พอรู้ว่าพวกนั้น ได้ตัวเธอไปเขาก็แทบคลั่ง

คุราปิก้าต้องมีแผนดีๆแน่ เราจะช่วย เนอิ ด้วยกัน กอร์นวางมือลงบนบ่าคิรัวร์ พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา

อือใช่ คิรัวร์สงบสติลง ชั้นเองคงอารมณ์ร้อนเกินไป เจ้าพี่บ้าก็เคยเตือนชั้นหลายหนแล้ว แล้วคิรัวร์ก็นึกถึงอิรุมิ หึ เจ้าพี่บ้ามาเห็นชั้นในสภาพนี้คงหัวเราะเยาะตาย

กอร์นสังเกตุความเปลี่ยนแปลงของคิรัวร์ ถึงแม้คิรัวร์จะไม่ยอมรับว่าเนอิมีความสำคัญ แต่การกระทำในตอนนี้ไม่มีใครบอกเค้าก็คงจะรู้ด้วยตัวเองล่ะว่าเนอิมีความสำคัญต่อตัวเค้าเหมือนกัน

ถอยออกจากบริเวณนี้ดีกว่า แถบนี้มันอาณาเขตพวกนั้น คิรัวร์หันหลัง พลันได้ยินเสียงเพลง

เสียงเปียโน กอร์นกระซิบบอกคิรัวร์ ถึงเสียงจะเบามากจนแทบไม่ได้ยิน แต่ระดับความสามารถของกอร์นเรื่องนี้ง่ายอยู่แล้ว

เนอิ!!! คิรัวร์ก็ได้ยินเหมือนกัน เขาตะโกนชื่อหญิงสาวออกมาอย่างตื่นตระหนก

มันเป็นรหัสลับกอร์น เนอิกำลังส่งข้อความมา คิรัวร์ลดเสียงลงจนเบาที่สุด

เสียงเปียโนดังแว่วมาจากชั้นบนของตึกร้าง

หล่อนตื่นแล้ว คุโรโร่กระซิบ ท่ามกลางสมาชิกกลุ่ม

ตื่นมาเล่นเปียโนเนี่ยนะ ฟิงคซ์พูด

แต่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ชาร์แน็ตหลับตาฟังเสียงเปียโน ตื๊ด..!! เสียงมือถือชาร์แน็คดัง

ชั้นเห็นเด็กคิรัวร์วิ่งมาทางรังของพวกเรา พวกนายคอยจับตาดูที เสียงมาจิดังขึ้น

ตกลง ชาร์แน็ครับคำ ก่อนหันมาบอกคุโรโร่

หัวหน้า มาจิบอกว่าเจอเด็กคนนั้นแล้ว กำลังมาทางนี้ เสียงเปียโนหยุดลง คุโรโร่เงยหน้ามองเพดาน ตื๊ด.!!! เสียงมือถือชาร์แน็คดังอีกครั้ง

พวกมันหายไปแล้ว!!! เสียงมาจิตะโกนใส่มือถือ ทันใดนั้นคุโรโร่นึกได้ เสียงเปียโน!?!

เขาเดินออกจากห้อง.. เสียงประตูเปิดดังปัง! แต่เนอิยังนั่งเฉย

ใช้เสียงเปียโนสื่อสารงั้นรึ คุโรโร่เดินมาหยุดหลังเนอิ

คงเข้าใจอะไรผิดมั้ง ชั้นแค่เล่นเรื่อยเปื่อย เนอิพูดเสียงเย็นชา

อาการดีขึ้นแล้วงั้นสิ เขาถามอย่างเยือกเย็น

แค่รอสภาพร่างกายแค่นั้นล่ะ จากนั้นชั้นจะเป็นอิสระ เนอิลุกขึ้น เผชิญหน้าคุโรโร่ ดวงตาสีเขียวมรกตไม่หวั่นไหว อีกไม่นานเธอก็จะมีกำลังพอที่จะหลบหนีแล้ว

นั่งเล่นต่อไปเล่นให้ชั้นฟังสิ คุโรโร่มองเนอิ

ทำไมชั้นต้องเล่นให้นาย!! เนอิขึ้นเสียง

ดูท่าเธอจะรู้จักชั้นน้อยไป คุโรโร่ยิ้มเลือดเย็น ช่วงเวลาเพียงเสี้ยวเดียว หนังสือเล่มนั้นมาปรากฏในมือขวาคุโรโร่ เนอิรู้ถึงสัมผัสอันตรายหล่อนสะดุ้งเฮือก

ต่อไปนี้เธอจะได้เห็นบทเพลงเลือด จากเด็กคิรัวร์นั้น จงรอดูมันต่อไป

คิรัวร์!!! เนอิ ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ทันที

คุโรโร่ก้มลงกระซิบข้างหูเนอิ ถ้าเธอสาบานจะภักดีกับชั้นตลอดชีวิต..ชั้นจะไว้ชีวิตมัน แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง

หึ.ชั้นว่าน่าจะเปลี่ยนเป็นตลอดกาล คงดีกว่า คุโรโร่ยิ้มกับตัวเอง

คุโรโร่ออกจากห้องนานแล้ว เนอิยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้เปียโนไม่เคลื่อนไหว

จะทำยังไงดี ไม่อยากให้เธอตาย แต่ถ้าสาบาน ชั้นจะเหลืออะไรอีกงั้นหรอ เนอิประสานมือไว้บนตัก

ถ้าจะให้สาบานฆ่าชั้นให้ตายยังจะง่ายกว่า เนอิรู้สึกว่างเปล่า หัวใจอันบอบบางของเธอกำลังโดนทำลาย

....................................................

คิรัวร์!!! คุราปิก้ามองคิรัวร์ ที่กลับมาพร้อมกอร์น

กอร์นนายพากลับมาได้ คุราปิก้าดีใจมากพอเห็นกอร์นกับคิรัวร์เดินเข้ามาในห้อง

โทดทีนะ ชั้นวู่วามไปหน่อย คิรัวร์แก้ตัว คุราปิก้าส่ายหัว

นายไม่ผิดหรอกถ้าเป็นชั้นก็ต้องทำเหมือนนาย ถ้ามีสิ่งที่สำคัญที่ต้องปกป้อง..คุราปิก้าคิดในใจ

ชั้นคิดแผนไว้แล้ว ไม่ช้าหรือเร็วเราก็ต้องปะทะกับพวกมันอยู่ดีความแค้นของชั้นจะได้รับการชำระไปพร้อมกันซะที ดวงตาคุราปิก้าเกือบเปลี่ยนเป็นสีเพลิง

เพลงเมื่อกี้หมายความว่าอะไรหรอคิรัวร์ นายยังไม่ได้บอกชั้นเลยนะ กอร์นบ่น เพราะพอเสียงเพลงหยุด คิรัวร์ก็ยิ้มแล้วดึงเขากลับ

เอ้อโทดนะ เนอิปลอดภัยดี แต่ชั้นคิดว่าคงเฉพาะช่วงนี้เท่านั้นแหล่ะ คิรัวร์เดินมานั่งบนโซฟา พลางนึกถึงข้อความในเสียงเปียโน ที่เนอิพยายามสื่อให้เขารับรู้

........................................

คิรัวร์.ชั้นปลอดภัยดี อย่ามาช่วยชั้นเลยนะ

ชั้นเองมันอ่อนแอเกินไป

ชั้นไม่อยากให้นายมาเสี่ยงด้วยเรื่องแค่นี้

.......................................

ยัยบ้าเนอิเธอเนี่ยเหมือนกอร์นเลยนะหาทางออกให้ตัวเสร็จสรรพ เขารำพึงกับตัวเองเบาๆ

เหมือนชั้น? อะไรหรอคิรัวร์? กอร์นได้ยินพอดี (หูผีจิงจิงเลย) = = คิรัวร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ม่ายมีอารายและ

คุราปิก้าชั้นอยากฟังแผนหน่อย คิรัวร์หันไปถามคุราปิก้าที่นั่งเงียบบนโซฟา

ก่อนหน้านี้ชั้นอยากให้นายฟังอะไรหน่อย ความสามารถของชั้นสามารถใช้กำจัดพวกเงามายาได้ก็จริง

ชั้นมีโซ่เน็น 5 เส้น ในโซ่เน็น 5 เส้นมีความสามารถแตกต่างกันไปแฝงอยู่ แล้วก็มีอยู่ 2 เส้นที่ใช้โจมตีเงามายา

เชนเจล โซ่พันธนาการจากนิ้วกลาง แล้วก็ จัดจ์เมนท์เชน โซ่พิพากษาจากนิ้วก้อย

ทั้ง 2 อย่างใช้โจมตีเฉพาะเงามายาเท่านั้น ฝ่าฝืนกฏก็ ตาย ทั้งชั้นทั้งเงามายา

กฏอีกข้อคือความสามารถทั้ง 2 อย่างจะใช้ได้ เมื่อชั้นเปลี่ยนเป็นเนตรสีเพลิงเท่านั้น

ตอนนี้พวกนั้นไม่มีใครรู้จักชั้น ดังนั้นแผนครั้งนี้ต้องระวังผู้หญิงในกลุ่มพวกมันที่มีความสามารถอ่านความทรงจำ ข่าวของรินเซ็ทซึว่ามาว่ากลุ่มมันมีผู้หญิงคนหนึ่งมีความสามรถอ่านความทรงจำของบุคคลอื่นได้

กอร์น ชั้นอยากให้นายออกไปเป็นตัวล่อพวกมัน คุราปิก้าหันมาทางกอร์น

แล้วถ้าถูกจับได้ล่ะเรื่องนี้มันจะไม่เป็นความลับอีกแล้วนะ กอร์นถามขึ้นหลังจากตั้งใจฟังคุราปิก้าพูดจบ

กอร์นชั้นอยากให้นายรู้ความสามารถของชั้นเพื่อที่จะช่วยกันจัดการ แล้วชั้นก็เชื่อใจนาย

ต่อให้ความลับรั่วไหลก็เถอะชั้นจะไม่มีวันเสียใจเด็ดขาด เพราะชั้นมีเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่แล้วเขายิ้มกระซิบในใจ รอยยิ้มเชื่อมั่นของคุราปิก้า ทำให้กอร์นยิ้มขึ้นมาบ้าง

คุราปิก้าเนี่ย ขี้โกงชะมัด กอร์นลดเสียงต่ำลง

หือ คุราปิก้างง

ยิ่งพูดแบบนั้น ชั้นก็ยิ่งต้องรักษาความลับยิ่งกว่าชีวิตแบบนี้มันกดดันกว่าตั้งเยอะ กอร์นยิ้มซื่อๆ

หึนั่นแหล่ะเป้าหมายชั้นล่ะ คุราปิก้าหัวเราะในลำคอ

วะ ฮ่ะ ฮ่า กอร์นยิ้มหัวเราะร่า

เฮ้อกอร์นนายล่ะน้า คิรัวร์ยิ้มเหยๆ

แล้วชั้นล่ะ คิรัวร์ถามบ้าง

ล่อหัวหน้ามันออกมาให้ห่างจากกลุ่มมากที่สุด ล่อมาจนถึงท่าเรือก็พอ ส่วนกอร์นล่อที่เหลือออกไปคนละทาง

ชั้นไม่คิดหรอกนะว่า พวกมันจะรอบคอบได้ตลอดเวลา ดวงตาคุราปิก้าเปลี่ยนเป็นสีเพลิง

โอเค กอร์นกับคิรัวร์ขานรับ

ตอนนี้พวกมันมันคงรู้ตัวแล้ว ระวังตัวให้ดี แผนการของพวกคุราปิก้าได้เริ่มต้นขึ้น

ทางด้านกลุ่มโจรเงามายาก็เช่นเดียวกัน

เจ้าเด็กคิรัวร์นั่นกลับไป แสดงว่ามันรู้ โนบุนากะกำลังฉุน

ท่าทางนายเสียดายนา โนบุนากะ ฟิงคซ์เหล่ตามองโนบุนากะ

คุโรโร่นั่งเงียบตั้งแต่ลงมาจากข้างบน ชาร์แน็ค ขึ้นไปตามเนอิลงมา คุโรโร่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเงียบไปนาน

ได้ๆ ชาร์แน็คเดินออกจากห้อง ไม่นานเขาก็เข้ามาพร้อม

เนอิ หญิงสาวในชุดกิโมโนสีแดง หล่อนมาพร้อมกับความสวยที่โดดเด่น ท่ามกลางความมืด งดงามยิ่งกว่าดวงตาสีเพลิงที่กลุ่มโจรเงามายาต้องการ และงดงามยิ่งว่าอัญมณีใดๆ สำหรับคุโรโร่นี่คงเป็น ..อัญมณีที่งดงามที่สุดในโลก

ถ้าชั้นไม่ลงมา นายจะทำยังไง เนอิเปิดฉากถาม หล่อนเดินตรงเข้าหาคุโรโร่ ความกลัวในช่วงแรกๆหายไปแล้ว น้ำเสียงเย็นชา ดวงตาสีเขียวจาง ตัวเธอคนเดิมกลับคืนมา

เข้มแข็งขึ้นเพราะเด็กคิรัวร์นั่นปลอดภัยงั้นรึ เนอิสะดุ้งเฮือกกับคำถามนี้

ชั้นให้ ชิซึคุ แฟรงคลิน ปาคูโนด้า ออกตามล่ามันอีกไม่นานคงเจอ คุโรโร่พูดช้าๆ

นายมันบ้า.นายมัน....ปิศาจ เสียงเย็นชากลายเป็นโกรธแค้น เนอิหลับตา

ภาพริบบิ้นสีเลือด วนอยู่ในหัว จากความคิดแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งของ ไม่นานริบบิ้นสีเลือดมากมายลอยวนรอบๆตัวเธอ

ถึงแม้ว่าชั้นจะใช้ทุกๆสายไม่ 100% เต็มเท่าก่อนอย่างน้อยถ้าชั้นลงมือสุดแรง คงต้องมีใครตายบ้างล่ะ คำขู่ของเนอิ ไม่ทำให้คุโรโร่สะดุ้งสะเทือนซักนิด

หึ. ก็ลองสิ เขาจงใจท้าเนอิ

แล้วนายจะต้องเสียใจที่ไม่ฆ่าชั้นทิ้ง!! เนอิเดินถอยหลัง

โจมตี!! หล่อนกระซิบอย่างรวดเร็ว วาดนิ้วออกไปข้างหน้า ริบบิ้นพุ่งตัวออกไป เป้าหมายคือคุโรโร่คนเดียวเท่านั้น แต่คุโรโร่ไม่มีท่าทีจะหลบแม้แต่น้อย พอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ชาร์แน็คดัง คนอื่นๆก็ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยคุโรโร่ด้วย....

หัวหน้าพวกชิซึคุเจอคนหนึ่งแล้วชื่อกอร์น!! ชาร์แน็คตะโกนบอกคุโรโร่

กอร์น!! ริบบิ้นหยุดการโจมตีค้างกลางอากาศ สลายไป

ใครอยากออกไปจัดการเด็กนั่นก็แล้วแต่นะ ชั้นอนุญาติ คุโรโร่พูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ชั้นไปเอง!! โนบุนากะกระโดดออกทางหน้าต่าง

ท่าทางดีใจสุดๆเลยแฮะ ฟิงคซ์กระโดดตามออกไป

เนอิวิ่งไปทางหน้าต่างกะจะหลบออกตามพวกนั้นไป แต่คุโรโร่พุ่งมาคว้าเธอไว้ เขาจับข้อมือหล่อนด้วย มือซ้าย ส่วนมือขวาคว้าเอวเธอไว้

ชั้นให้โอกาสเธอมาพอแล้วนะ!!! ตอบชั้นได้แล้วในตอนที่ยังไม่เจอมันไม่อย่างนั้น. เสียงโทรศัพท์ของชาร์แน็คดังขัดจังหวะอีกครั้ง เนอิคาดหวังว่ามันจะไม่เลวร้ายอย่างที่เธอคิด

หัวหน้า.ทางเฟย์ตันเจอเด็กคิรัวร์แล้ว ชาร์แน็คชูโทรศัพท์สูง แกว่งไปมาเหมือนยืนยันว่านี่เป็นความจริง

ไม่นะ!!! คิรัวร์ น้ำเสียงปวดร้าวดังก้องทั่วห้อง

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณค่ะ
#1 by โหลดเพลง (124.157.236.250) At 2009-08-28 07:24,