2006/May/09

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter หลบหนี

นี่เป็นครั้งแรกที่เนอิ กลัว .. หล่อนวิ่งออกจากตึกร้างอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เน็นของเธอไม่ได้มีพลังมากมายอย่างที่กลุ่มแมงมุมคิดกันหรอกนะ ยิ่งเน็นของเธอมีพลังทำลายมหาศาลมากเท่าใดชีวิตของเธอก็ยิ่งถูกทำลายมากขึ้นเท่านั้น

เนอิวิ่งอย่างยากลำบากกว่าจะมาถึงตัวเมืองยอร์คทาว ฝนข้างนอกตกหนักเกินไป หล่อนหยุดวิ่ง หายใจรวยริน อาการเจ็บหน้าอกกลับมาอีกครั้ง

บ้า.ที่.สุด เนอิพูดแต่ละคำออกมาอย่างยากลำบาก หล่อนทรุดตัวลงข้างกำแพง

คิรัวร์ชั้นอยากเจอเธอ ในใจเนอิตอนนี้อยากเจอคิรัวร์เหลือเกิน

คิรัวร์!!! นั่นเนอิ ใช่ไหม เสียงกอร์นดังมาจากทางไหนไม่รู้

เนอิเงยหน้าขึ้น คิรัวร์.. เบื้องหน้าเนอิ คิรัวร์มองหล่อนด้วยสายตาตกใจ ชั้นฝันใช่ไหม เนอิโผกอดคิรัวร์ หมดแรงในอ้อมกอดเขา หล่อนยิ้มก่อนปิดตาลง ถ้าเกิดเป็นความฝันได้โปรดอย่าตื่นขึ้นเลย

เนอิ เนอิ เสียงคุ้นเคยเรียกชื่อของหล่อนอย่างต่อเนื่อง เนอิลืมตาช้าๆ หล่อนรู้สึกดีขึ้นมาก

คิรัวร์ เนอิฟื้นแล้ว!!! กอร์นพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ คิรัวร์นั่งหลับอยู่ที่โซฟาตื่นขึ้นทันที คุราปิก้าเดินเข้ามาในห้องพร้อมเลโอลีโอในมือถือถาดอาหาร ส่วนเลโอลีโอถือถุงใส่ยา

เนอิ. เธอไปเจออะไรมา คิรัวร์นึกถึงสภาพหล่อนในตอนนั้น ถึงแม้เสียงจะฟังแข็งกร้าวแต่มีโทนห่วงใยแฝงอยู่ด้วย

เรื่องปกติน่ะ ชั้นใช้เน็นไม่เป็นเวลาน่ะ เนอิแกล้งฝืนยิ้ม

อย่าคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติเซ่!! นี่มันความเป็นความตายเลยนะ คิรัวร์ใส่อารมณ์

คิรัวร์ เนอิตกใจมากเธอไม่รู้ว่าคิรัวร์จะห่วงเธอขนาดนี้

แล้วใช้เน็นกับใคร ชั้นไม่คิดว่าเธอจะใช้มันฆ่าใครหรอกนะ คิรัวร์สงสัย

พอแล้วน่าคิรัวร์เดี๋ยวค่อยถามก็ได้ให้เนอิพักอีกหน่อยเถอะ คุราปิก้าวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง

เดี๋ยวชั้นจะตรวจอาการอีกที เลโอลีโอเปิดกระเป๋า ก้มลงจัดยาด้านใน เนอิมองบรรยากาศอบอุ่นรอบข้าง หล่อนยิ้ม ขอบคุณนะ รอยยิ้มที่เธอให้กับพวกคิรัวร์แตกต่างจากรอยยิ้มที่เธอให้กับพวกแมงมุมสิ้นเชิง

โชคดีนะที่กอร์นได้ยินเสียงหายใจของเธอน่ะ คิรัวร์บ่น

แล้วคิรัวร์ล่ะดึกขนาดนั้นออกไปไหนกันเหรอ เนอิมองคิรัวร์หวังจะได้คำตอบ.

เอ่อ. ทั้งห้องเงียบกริบ เนอิเข้าใจมันคงเป็นแผนการถล่มกลุ่มโจรเงามายา

ไม่ต้องบอกก็ได้จ๊ะ ไม่เป็นไร "เนอินิ่งไปชั่วครู่

" คิรัวร์ หล่อนเอื้อมมือไปจับมือเขา เงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีเทา ตระกูลโซลดิกคนอื่นๆจะมีดวงตาอบอุ่นอย่างนี้บ้างรึเปล่านะ เนอิคิดพร้อมกับยิ้ม ริมฝีปากสีชมพูเอ่ยคำพูดขึ้นช้าๆ

ชีวิตของชั้นเป็นของเธอ และจะไม่มีใคร เปลี่ยนแปลงมันได้ ทั้งหมดหันมองเนอิ กับ คิรัวร์ พร้อมกัน

โห!!! รักกันจริงนะ เลโอลีโอหยุดจัดของ คุราปิก้าเดินยิ้มเข้าห้องนอน กอร์นนั่งที่โซฟามองทั้ง2คนแล้วอมยิ้ม

บะบ้าน่ะ คิรัวร์หน้าแดง ทำท่าจะสะบัดมือ เนอิลดสายตาลงมองข้อมือตัวเอง ริบบิ้นสีเลือดยังคงอยู่

ชั้นขอสาบานต่อเผ่าที่สูญสลาย ด้วยนามของผู้คงอยู่คนสุดท้าย ข้าเป็นของท่าน ชีวิตของท่านคือชีวิตของข้า ดวงตาเนอิกลายเป็นสีเขียวจาง

เนอิ คิรัวร์จำคำพูดเหล่านี้ได้ เขาสะบัดมือ

ริบบิ้นนั่น... ความทรงจำต่างๆในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวเขา

ชั้นไม่ต้องการให้ใครมาเป็นห่วงหรือต้องมาตายแทนชั้น ชีวิตของชั้นก็คือของชั้น ชีวิตของเธอก็คือของเธอ ไม่ต้องมาตายแทนชั้นหรอก!! คิรัวร์พูดเย็นชา แล้ววิ่งออกนอกห้องทันที เนอิยังไม่มีแรงมากพอที่จะวิ่งตาม ทำได้แค่มองเท่านั้นเอง

เมื่อกี้หมายความว่ายังไง คุราปิก้าเปิดประตูห้องนอนออก เดินมานั่งบนเตียงข้างๆเนอิ

คิรัวร์ยังไม่ได้เล่าให้ฟังใช่ไหม เนอิสบตาคุราปิก้า

งั้นอย่าดีกว่า น้ำเสียงเนอิต่ำลง

แต่ชั้นอยากรู้นะ เธอน่ะเป็นคนสำคัญสำหรับคิรัวร์ ชั้นรู้สึกได้ แต่เมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเธออ่ะ อยากรู้จัง กอร์นโวยวายเหมือนเด็กๆบนโซฟา

ถ้าคิรัวร์อยากบอกเขาจะบอกเองล่ะจ๊ะ ชั้นอยู่นี่นานไม่ได้พวกเธอจะอันตราย เนอิเพิ่งนึกออก เรื่องที่คุโรโร่ตามล่าตัวเธอ

คุราปิก้าเธอควรระวังตัวไว้นะ เนอิเตือนคุราปิก้าก่อนลุกขึ้นจากเตียง ชุดกิโมโนสีแดงยับยู่ยี่ หล่อนเซเล็กน้อยขณะที่ลุกขึ้น คุราปิก้ารีบเข้ามาประคองร่างบอบบางนั่นทันที เขาแทบหยุดหายใจ เมื่อเนอิหันมาสบตา ระยะที่ใกล้ขนาดนี้ ทำให้คุราปิก้าสังเกตุหล่อนได้ชัดเป็นพิเศษ ใบหน้าสีขาวตัดกับริมฝีปากชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตสีเขียวมรกตเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในความคิดเค้า ผู้หญิงที่สวยน่ารักขนาดนี้เกี่ยวข้องยังไงกับคิรัวร์ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวขณะนี้

ขอบคุณนะ.แต่ชั้นไม่ชอบให้ใครแตะตัวเท่าไหร่นอกจากคิรัวร์ คุราปิก้ารีบปล่อยมือออกทันที

ขอโทษ คุราปิก้าหน้าแดง

ชั้นต้องไปแล้วล่ะ ขอบคุณนะกอร์น เลโอลีโอ คุราปิก้า เนอิขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม หล่อนเดินออกนอกห้องอย่างรวดเร็ว

เนอิ!!! กอร์นวิ่งตามออกไป แต่เนอิหายไปแล้ว

ลึกลับพอๆกับคิรัวร์เลยว่ะ เลโอลีโอพูดกับตัวเอง

เธอจะไปไหนนะ อ่อนแอออกอย่างนั้น คุราปิก้ามองตาม เนอิคิดวางแผนไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วว่าตอนนี้ เธอจะต้องหาที่พักที่อื่นในเมืองนี้ไม่ให้เป็นที่สังเกตุและอยู่ห่างจากรังแมงมุมให้มากที่สุด ลางสังหรณ์ของเธอบอกเธอว่าตอนนี้อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามากระชั้นชิด หล่อนเดินอ้อมหลังตึกร้าง อยู่ถัดจากโรงแรมที่พวกกอร์นพัก เนอิได้ยินเสียงผู้ชาย 2 คนคุยกันอย่างเงียบเชียบ เมื่อเดินเข้าใกล้เสียงนั้น เนอิก็รู้ว่าใคร เธอแอบอยู่มุมตึกฟังการสนทนา

มีอะไรฮิโซกะ คิรัวร์พูดเสียงเรียบ

ชั้นไม่พูดอ้อมค้อม นายมีนกน้อยอยู่ในมือใช่มะ ฮิโซกะยิ้ม

นกอะไร คิรัวร์งงกับคำพูดแปลกๆของฮิโซกะ

นกแสนสวยปีกสีแดง.. ฮิโซกะพูดค้างแค่นั้น เขาจับรังสีอำมหิตของคิรัวร์ได้

ผู้หญิงคนนั้นสำคัญมากเลยสินะ ระวังเอาไว้ละกัน แมวดำกำลังควานหาตัวอยู่

พูดจบเขาก็หัวเราะเหมือนคนบ้า เดินหายเข้าไปในความมืด

บ้าชิบ!! เนอิ....เธอโธ่เว้ย!!! คิรัวร์ตะโกนลั่น วิ่งไปทางโรงแรม เนอิเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง หล่อนพิงกำแพงดวงตาเศร้าสุดบรรยาย

คิรัวร์.. หล่อนรำพึง

มาแถวนี้คนเดียวไม่ดีนา เสียงชายหนุ่มดังขึ้นในบริเวณนั้น

!!! เนอิตกใจกวาดตามอง หล่อนมั่นใจเสียงนั่น

ชาร์แน็คแล้วก็.โนบุนากะ นอกจากเสียงผู้ชายหล่อนยังได้ยินเสียงดาบด้วย

หูดีเหมือนเด็กคิรัวร์กับกอร์นเลยแฮะ โนบุนากะเดินออกมาจากมุมมืด

พวกนายก็ตามข่าวชั้นได้ไวเหมือนกันนี่ เนอิย้อน ริบบิ้นพวกนั้นชั้นคิดว่าน่าจะขวางพวกนายได้นานกว่านี้นะ

ชาร์แน็ค โนบุนากะ มองหน้ากันแล้วหัวเราะ หัวหน้าโชว์ฝีมือเองน่ะสิ มันก็เลยกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว โนบุนากะพูด

หัวหน้าชอบเธอมากๆเลยนะ กลับไปดีๆ ดีกว่า ชาร์แน็คตีหน้าซื่อ

ฉลาดมาก หาชั้นเจอได้ แต่ชั้นไม่คิดจะกลับไปกับพวกนายหรอกนะ เนอิพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ว้าชั้นคิดว่าเธอน่าจะคิดได้นะ สภาพร่างกายในตอนนี้น่ะแค่ชั้นคนเดียวเธอยังสู้ไม่ได้เลย ชาร์แน็คถอนหายใจ เนอิสะดุ้ง พวกนี้รู้ว่าหล่อนอ่อนแอลง

ไม่ลองก็ไม่รู้!!! เนอิสะบัดริบบิ้นที่ข้อมือใส่ชาร์แน็ค แต่แล้วกลับมีผู้ชาย 2 คนวิ่งมาจากไหนไม่รู้เอาร่างเข้ามาบังชาร์แน็คไว้ ริบบิ้นของเนอิหยุดทันที

ถ้าเป็นคนธรรมดาริบบิ้นสีเลือดนั่นไม่โจมตี? ชาร์แน็ควิเคราะห์ ริบบิ้นของเนอิจะจู่โจมเฉพาะบุคคลที่มีรังสีอาฆาต ทำร้ายเธอ แล้วก็ที่จงใจฆ่าเท่านั้น

ได้ข้อมูลเพิ่มล่ะโนบุนากะ ชาร์แน็คยิ้ม

จะยอมไปดีๆได้หรือยัง โนบุนากะชักดาบขึ้นมา

ชั้นไม่อยากให้หน้าสวยๆนั่นมีบาดแผล หัวหน้าเอาชั้นตายแน่ แต่ถ้าเธอไม่ไปก็คงต้องใช้กำลัง ชาร์แน็คชูมือถือ เนอิตกใจที่ทั้งโนบุนากะและชาร์แน็ครู้ว่าตัวเธอในตอนนี้อ่อนแอลงกว่าเดิมมากและคน 2 คนที่เป็นคนธรรมดาต้องตายแน่ๆถ้าเธอไม่ทำตามที่พวกนี้พูด (ความจริง 2 คนนั้นตายอยู่แล้วแหล่ะ ชาร์แน็คจะเอาไว้ทำอารายเล่า -*- ) สู้เก็บแรงที่เหลือไว้จัดการคุโรโร่ดีกว่าน่า เธอคิดในใจ

ได้ชั้นจะไป หล่อนกัดฟันพูด ชาร์แน็คยิ้ม กดมือถือ

ฟิงคซ์ไม่ต้องตามหาหล่อนแล้ว อือ เจอแล้วยอมกลับไปด้วย นายกลับไปบอกหัวหน้าที เนอิฟังชาร์แน็คพูดทุกประโยค ความหวาดกลัวเข้าครอบงำเธอทีละนิด

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณค่ะ
#2 by โหลดเพลง (124.157.236.250) At 2009-08-28 07:23,
#1 by คน (202.129.0.141) At 2006-06-06 11:52,