2006/May/03

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter ตัวจริงของเนอิ

ภายในโรงแรม คุราปิก้าเปิดห้องสูทไว้ ทั้งหมดกำลังประชุมลับกันอยู่หลังจากที่คุราปิก้าจัดการส่งเนออนขึ้นเครื่องบินพร้อมกับกลุ่มอารักษ์ขาเนออนกลับไป

นี่คุราปิก้านายจะเอาจริงงั้นรึ คิรัวร์ถาม

อือ หลังจากส่งเนออนกลับไปแล้วชั้นคิดว่าได้เวลากำจัดพวกแมงมุมจริงๆซะที

อืม..ถึงแม้ว่าพวกมันจะตายไปบ้างแต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีพิษสงนะ คิรัวร์ถามความมั่นใจของคุราปิก้าอีกครั้งเพราะศึกครั้งนี้เสียเปรียบจริงๆ

ชั้นยังไงก็ได้ กอร์นยิ้ม

อือ.ขอบใจนะกอร์น คุราปิก้าผงกหัว

ชั้นเป็นไงก็เป็นกันอยู่แล้วถ้าพวกนายจะลุยน่ะ เลโอลีโอกระแทกมือลงบนโต๊ะ

ถ้ากอร์นไปชั้นก็ไปด้วยอยู่แล้ว คิรัวร์เสริม

ขอบใจพวกนายทุกคนจริงๆ คุราปิก้าดีใจจนยิ้มออกมาซึ่งเป็นรอยยิ้มครั้งแรกในรอบหลายๆเดือนที่ผ่านมา

ตกลงตามนี้ คุราปิก้าบอกแผนการเสร็จสิ้น

พวกนายไปนอนเถอะ คุราปิก้าพูดไม่ทันจบ เลโอลีโอ ก็โบกมือเดินเข้าห้องนอนก่อนคนแรก หลังเสียงลีโอเลโอปิดประตูห้อง เสียงหัวเราะคิกคัก ก็ดังขึ้น

ใครน่ะ กอร์นลุกขึ้น

ออกมาดีกว่านะ อย่าหาว่าชั้นไม่เตือน คิรัวร์พูดเสียงเรียบๆเอามือล้วงกระเป๋า คุราปิก้าเหวี่ยงโซ่เน็นไปทางต้นเสียงทันที โซ่เน็นถูกหยุดไว้ด้วยริบบิ้นสีเลือด หญิงสาวในชุดยูคาตะสีแดงสดเดินออกมาจากมุมห้อง

เธอเป็นใคร คุราปิก้าถามพร้อมกับระวังตัวอย่างเต็มที่

เธอ.. คิรัวร์ นึกออก เนอิยิ้ม หล่อนกระโดดเกาะแขนคิรัวร์ตอนเขาเผลอนึกชื่อหล่อน กอร์นหัวเราะทันทีกับท่าทีคิรัวร์ เมื่อรู้ว่าคนแปลกหน้าไม่ใช่ศัตรู คุราปิก้าจึงลดโซ่เน็นลง

หน้าแดงหมดแล้วคิรัวร์ กอร์นหัวเราะร่วน

เมื่อกี้ชั้นได้ยินแผนการ ให้ชั้นช่วยไหม เนอิ ถามคิรัวร์

อย่าดีกว่า มันอันตรายเกินไป คิรัวร์ตอบกลับด้วยสีหน้ากึ่งเขินกึ่งซีเรียส

ชั้นก็เห็นด้วย เธอไม่มีความแค้นกับพวกนั้น คุราปิก้าเสริม

แต่ชั้นอยากช่วยนะจ๊ะ เนอิอ้อนวอน ทั้งหมดยิ้ม

แค่น้ำใจก็พอแล้วล่ะ เธอเป็นผู้หญิงนะ กอร์นอธิบาย

แหม!!! อย่าดูถูกผู้หญิงนะ เนอิทำท่างอนทั้งที่ยังเกาะแขนคิรัวร์อยู่

แล้วเมื่อไหร่จะปล่อยแขนชั้นซะทีเนี่ย คิรัวร์พยายามแกะแขนเนอิออกอย่างยากลำบาก จ้าๆ ปล่อยก็ด้าย~ เนอิปล่อยแขนคิรัวร์แล้วไปเกาะคอแทน ดูท่าเธอจะชอบคิรัวร์มากๆเลยนะเนี่ย คุราปิก้าคิดในใจ พยายามกลั้นหัวเราะ

จิงด้วยแล้วเธอชื่ออะไรล่ะ กอร์นถาม

เนอิ จ้า เนอิ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มใสๆ

ผมกอร์นนะอีกคนในห้องชื่อเลโอลีโอ

ชั้นคุราปิก้า แล้วไปรู้จักคิรัวร์ตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ คุราปิก้าถามอย่างสนอกสนใจ

ยินดีที่ได้รู้จักทั้ง2คนน้า เนอิตอบรับเสียงใส

ตั้งกะมะไหร่น่ะหรอ อืม.นานแล้วเนอะ 5 ปีหรือปล่าวคิรัวร์ เนอิถามคิรัวร์ที่พยายามแกะมือเนอิออกจากคอของตัวเอง

ชั้นไม่รู้ๆๆๆ ปล่อยซะทีเซ่ รำคาญ

จ้าๆ ปล่อยก็ได้ ใจร้ายจังเลยนานๆทีจะเจอกันแท้ๆนะ เนอิทำท่าน้อยใจ

ใครใช้ให้เธอตามหาชั้นล่ะ เนอิปล่อยมือออกถอยหลังห่างคิรัวร์ เอามือไขว้หลัง ยิ้มให้คิรัวร์อย่างอ่อนโยน แม้แต่คุราปิก้ายังอึ้งกับรอยยิ้มนั่น แค่ใบหน้าธรรมดาเนอิก็ดูน่ารักมากอยู่แล้ว แล้วยิ่งยิ้มอย่างนี้คุราปิก้าอดคิดในใจไม่ได้ว่า หล่อนเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นจริงๆ

ต่อให้ต้องตามจนสุดหล้าฟ้าเขียว ต่อให้ต้องพลิกโลกทั้งใบหา ชั้นจะต้องหาเธอพบแน่นอน เนอิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พูดจบหล่อนก็เดินออกจากห้อง.. นอกประตูห้องพักเนอิรำพึงกับตัวเองเบาๆ

คิรัวร์ ชั้นน่ะ..ตั้งแต่วันนั้นนายก็เป็นคนสำคัญของชั้นแล้วล่ะ ซักพักเนอิก็ดึงริบบิ้นออกมาจากข้อมือ กอดไว้แนบอก แต่หล่อนคงไม่ทันสังเกตุปลายริบบิ้น. ริบบิ้นสีเลือดถูกตัดปลายออกไปเล็กน้อย!!

Comment

Comment:

Tweet


หนุกหนาน หนุกหนาน
#2 by Kipaki_lovelY~Mint At 2006-05-13 23:11,
เมนท์นะงิกร้ากกก
#1 by ::Fuma Ryako:: At 2006-05-13 22:06,