2006/Nov/17

เนื่องจากไม่มีเวลาในการอัฟแล้ว

จาจบปริญญาตรีแย้วง่า >w<

ก้อเลยขอเวลาหลังจากนี้เป็นต้นไปทำโปรเจคจบค่ะ

ยังงัยก้อขอขอบคุณสำหรับผู้ที่เข้ามา Blog นี้นะคะ

2006/Jun/25

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

Chapter 13 จบสิ้นกันซะที

ท้องฟ้าเริ่มสว่างมากขึ้น ขับไล่ความมืด อีกไม่นานก็คงเช้า

แล้วเอาไงกับคุโรโร่ เนอิถามคุราปิก้าพลางชายตามองคุโรโร่

เอาไปทิ้งไว้ทะเลทรายตอนใต้ คุราปิก้าพูด

แล้วนายล่ะ กอร์นถาม

ชั้นติดต่อยานลอยฟ้าของเนออนแล้ว เซ็นริทซึกับที่เหลือจะมารับชั้น คุราปิก้าตอบ

ออกไปพร้อมคุโรโร่เลยใช่ไหม เนอิถามย้ำ

อือเนอิ คุราปิก้าเรียกเสียงเบา

?? เนอิมองตาแป๋ว

อยู่นี่ระวังตัวด้วยนะกุล่มโจรเงามายายังอยู่ คุราปิก้าก้มหน้าพูดทำให้เนอิไม่เห็นสีหน้าเขา กอร์นยืนข้างๆเห็นหน้าคุราปิก้าแดงนิดๆ ( คุราปิก้าชอบเนอิป่าวเนี่ย ) กอร์นแอบคิด

จ๊ะ เนอิขานรับ

คุราปิก้านายเอาโซ่ออกได้แล้วมั้ง.บางทีเค้าอาจอยากจะพูดอะไรครั้งสุดท้ายก็ได้ กอร์นเห็นใจคุโรโร่

แต่ชั้นไม่เห็นด้วยง่ะ.(ตะกี้โดนไล่แทบตายนะเฟ้ย!!) คิรัวร์เอามือจิ้มหน้ากอร์น

ลองเอาออกก็ไม่เสียหายนี่ เลโอลีโอเห็นด้วย คุราปิก้าลังเลก่อนกระชากโซ่กลับสู่มือ

คุโรโร่เป็นอิสระเขาเดินเข้าหาเนอิทันที คิรัวร์วิ่งมาขวางพร้อมกับจ้องหน้าคุโรโร่อย่างไม่ไว้ใจ

ชั้นไม่ทำอะไรหล่อนหรอก คุโรโร่น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก ชั้นอยากพูดกับเนอิ.ช่วยถอยออกไปก่อนได้ไหม

เอ่อ.เอางั้นหรอ คิรัวร์มองเนอิ

ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ชั้นชนะอยู่แล้ว เนอิพูด คิรัวร์จึงเดินไปอยู่กับกอร์น

มีอะไรจะพูด.ชั้นไม่มีอะไรจะพูดกับนาย เนอิพูดน้ำเสียงเย็นชา ชั่วเวลานั้นเนอิเห็นใบหน้าคุโรโร่กลับเป็นคุโรโร่ในตอนนั้น ตอนที่จับตัวเธอได้.รอยยิ้มปิศาจผุดขึ้นเบื้องหน้าเธอ

แล้วชั้นจะกลับมา.รอชั้นก่อนละกัน เขาโน้มตัวลงข้างตัวเธอ เธอ.เป็นของชั้น คุโรโร่กระซิบด้วยเสียงเย็นเฉียบ ก่อนจะกลับเป็นสีหน้าเฉยชาตามเดิม เนอิขนลุก ใบหน้าหล่อนกลายเป็นสีขาวซีด มือข้างลำตัวสั่นระริก หัวใจเต้นรัว เธอพยายามข่มอาการเหล่านี้ไว้เพื่อไม่ให้พวกคิรัวร์เห็น

คุราปิก้ายานลอยฟ้าลำใหญ่นั่นใช่ป่าว กอร์นมองบนท้องฟ้าสีเทาโวยวาย ทั้งหมดแหงนมอง

อือใช่แล้วล่ะ คุราปิก้าตอบ

แยกกันตรงนี้เลยหรอ คิรัวร์ถาม

โทดทีนะชั้นยังมีงานที่ต้องทำอยู่ คุราปิก้ายิ้มเฝื่อนๆ

นั่นสินะ โชคดีนะคุราปิก้า กอร์นยิ้มโบกมือให้ ยานลงมาต่ำลงจนลอยเทียบท่าบนผิวน้ำ

แล้วเจอกันคุราปิก้า เลโอลีโอโบกมือ

เอามันไปทิ้งไกลๆเลยนะเว้ย คิรัวร์ตะโกน คุโรโร่เดินตามคุราปิก้าขึ้นยาน แต่ก่อนขึ้นเขาหันกลับมามองเนอิ ช่วงเวลาที่สบตา เนอินึกถึงคำพูดเขา เธอเป็นของชั้น. .และแล้วยานก็บินขึ้นฟ้าลอยหายไป

เนอิเมื่อกี้มันพูดอะไรหรอ คิรัวร์เดินเข้ามาถาม

อ่อ.เอ่อ.ไม่มีอะไรจ๊ะ เนอิฝืนยิ้ม คำพูดคุโรโร่ที่ทิ้งท้ายไว้สะท้อนก้องในใจเนอิแต่เธอมีคำตอบเตรียมไว้อยู่แล้ว..ของนายงั้นหรอไม่มีวัน...

ที่จิงชั้นเคยทำนายไว้..ว่ากลุ่มพวกมันจะแตกคอกันจนเหลือ 6 คน แต่กลับไม่ใช่ พวกมันยังมีความรู้สึกรักพวกพ้องเหมือนกัน คำทำนายบางทีมันก็เปลี่ยนไปตามโชคชะตานะ เนอิพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ

แล้วเธอรู้ข้อมูลพวกมันได้ไงอ่ะ ละเอียดกว่าที่พวกชั้นหากันอีก คิรัวร์ถาม

อืมมันเป็นความลับทางธุรกิจน่ะ พูดจบเนอิก็เอานิ้วชี้จุ๊ปาก

เนอิจะไปไหนต่อล่ะ กอร์นถาม

ชั้นก็ต้องออกเดินทางอีกครั้งแล้วล่ะ ชั้นเข้ามาเมืองนี้ก็เพราะตามข่าวของกลุ่มโจรเงามายามา ตอนนี้กลุ่มพวกมันขาดหัวหน้าคงเงียบไปซักพักล่ะ เนอิตอบแบบมั่นใจ

แล้วชั้นต้องไปหาสถานที่พักฟื้นตัวด้วย เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจ

อือ.แล้วกลับมาเจอกันอีกทีนะ กอร์นชูนิ้วก้อยขึ้น

จ้าสัญญา เนอิยิ้ม

คิรัวร์ด้วยสิ.. เนอิดึงนิ้วคิรัวร์ขึ้นมาเกี่ยวก้อย

ไม่เอา!! คิรัวร์พยายามดึงนิ้วออกทั้งที่หน้าแดง

คิรัวร์มันเป็นสัญญา ถ้าเจอกันอีกครั้งต่อไปเธอจะต้องเก่งกว่าชั้นนะ เนอิดึงริบบิ้นสีเลือดที่อยู่ข้อมือซ้ายออกมาผูกให้คิรัวร์ คิรัวร์มองเนอิ.

แน่นอนเจอกันครั้งต่อไป ชั้นจะเก่งกว่านี้ คิรัวร์สัญญาจริงจัง ชั้นอยากจะเก่ง.......

เก่งพอที่จะคุ้มครองเธอได้ ชั้นจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ 2 คิรัวร์คิดในใจ เขาเพิ่งมารู้สึกตัวเร็วๆนี้เองว่าเนอิคือคนสำคัญ คนที่เขาอยากปกป้อง เธอเป็นมากกว่าคำว่าพวกพ้อง

งั้นชั้นไปก่อนนะ เนอิวิ่งไปสองสามก้าว เวลานี้เช้าแล้วพระอาทิตย์ขึ้นอยู่ด้านหลัง เนอิวิ่งต่อไปได้หน่อยแล้วก็หยุด เธอหมุนตัวมายิ้มให้คิรัวร์ รอยยิ้มสดใสราวกับเทพธิดา เส้นผมพลิ้วไสวตามแรงลม รับกับแสงแดดยามเช้า เป็นสีม่วงทอประกายตัดกับผิวสีขาว หล่อนเปรียบเหมือนดอกกุหลาบ ที่มีหนามแหลมคม งดงามและอันตราย เนอิยกมือสีขาวขึ้นป้องปากตะโกนเบาๆ ชั้นจะไม่บอกว่าลาก่อนหรอกนะเพราะไม่นานเราจะต้องเจอกันอีก!!

อือ แล้วเจอกัน!! ทั้งคิรัวร์ ทั้งกอร์นมีกำลังใจที่อยากจะแข็งแกร่งกว่านี้

เลโอลีโอก็ด้วยน้า!! เนอิตะโกนอีกครั้งก่อนวิ่งจากไป ทิ้งรอยยิ้มที่สวยที่สุดไว้เป็นความทรงจำ เนอิเข้าเมืองตรงไปยังท่าอากาศยาน..

ขอโทษนะคะ เรือบินลำต่อไปจะมาเมื่อไหร่คะ เนอิถามโอเปอร์เรเตอร์

อีกไม่กี่นาทีค่ะ โอเปอร์เรเตอร์สาวตอบเสียงหวาน

เธอคิดจะจากไปอย่างนี้น่ะเรอะ ไม่คิดว่าพวกชั้นจะเก็บเด็กคิรัวร์นั่นรึ เสียงเฟย์ตันดังขึ้นที่ใดที่หนึ่งในบริเวณนั้น

คิรัวร์ของชั้นน่ะจะต้องแข็งแกร่งขึ้นได้อีก ชั้นจะไม่ยอมให้เค้าตายแน่นอน เนอิพูดอย่างมั่นใจ

ไม่นานชั้นจะกลับมารอไว้เลย เฟย์ตัน เนอิพูดด้วยเสียงสดใสราวกับคนละคนกับตอนที่อยู่รังแมงมุม เฟย์ตันรู้สึกแปลกๆ ไม่เคยมีคนอื่นนอกจากคนในกลุ่มเรียกชื่อเขา นี่คงเป็นการยอมรับหล่อนสินะ เฟย์ตันคิด

ได้..ระหว่างนี้ถ้าชั้นเห็นเด็กนั่นจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นละกัน เฟย์ตันแอบยิ้มนิดๆ แต่เป็นรอยยิ้มเย็นชาในแบบของเขา

............................................................

ฮิโซกะออกมาเดินเล่น รับอากาศยามเช้าแสนสดชื่น ตื๊ด..เสียงโทรศัพท์ฮิโซกะดัง

อ้าวอิรุมิ เสียงฮิโซกะดูตื่นเต้น

ดีใจอะไรของนาย เงินไม่ครบรีบๆส่งมาให้ครบล่ะ ตึ๊ดอิรุมิวางหูไปแล้ว

. ฮิโซกะเงียบกริบ.คิดในใจรู้งี้ไม่น่าจ้างเลยแฮะทำงานก็ไม่ครบ

.........................................................

คุโรโร่โดนคุราปิก้าพามาส่งทะเลทรายตอนใต้.เพียงลำพัง ชายหนุ่มกับเสื้อโค๊ทสีดำที่มีไม้กางเขนกลับหัวอยู่ด้านหลัง เด่นชัดกลางทะเลทราย

อืม.ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนานแล้ว เขาเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อคลุม

ช่างเถอะ.น่าจะบอกให้พวกนั้นตามหล่อนไว้ คุโรโร่นึกถึงเนอิเขาหยิบเศษริบบิ้นในเสื้อคลุมขึ้นมอง

ผู้ลบล้างเน็นถ้ามันไม่ยอมช่วยฆ่ามันทิ้งละกัน ดวงตาสีดำ แสนชั่วร้ายลุกวาว.

....................................................................

เลโอลีโอก็เตรียมตัวออกเดินทางเหมือนกัน เพื่อที่จะสอบเป็นหมอ กอร์นกับคิรัวร์ออกมาส่งเขาที่รถ

เป็นหมอให้ได้นะเลโอลีโอ กอร์นจับมือเลโอลีโอ

อือ ขอบใจนะ เลโอลีโอยิ้มกว้าง

ขับรถดีๆน้า กอร์นโบกมือลา

โชคดี คิรัวร์พูดทิ้งท้าย

เจอกันวันหน้าทั้ง 2 คน เลโอลีโอโบกมือแล้วปิดประตูรถ คิรัวร์กับกอร์นมองดูรถยนต์สีดำเคลื่อนที่ออกไปจนลับสายตา

เหลือ 2 คนอีกและ กอร์นยิ้ม

ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะน่า คิรัวร์เอามือล้วงกระเป๋า อย่างแรกตามหาพ่อนาย

อย่างที่ 2 ชั้นต้องเก่งขึ้น คิรัวร์ยิ้มเงยหน้ามองท้องฟ้า พลางนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเนอิ.

.............................ถ้าเจอกันอีกครั้งต่อไปเธอจะต้องเก่งกว่าชั้นนะ

แน่นอนเนอิ รับรองได้เลย เขายิ้ม

นี่อาจเป็นจุดจบของคนบางคนและเป็นจุดเริ่มต้นของใครบางคนเช่นกัน..

Fin...................


จบเหอะคนเขียนจาตายT^T

ปล..เดี๋ยวจามีภาค อดีตของเนอิกับคิรัวร์เกิดอะไรขึ้นนะเมื่อ5ปีที่แล้ว กับภาค คุโรโร่(Return) การกลับมาทวงสัญญาจากคุโรโร่.เนอิเธอยังจำคำพูดนั่นได้ไหม


ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

...........................

2006/Jun/25

อาจจามาอัฟ Blog ช้าไปบ้างช่วงนี้ -*- อย่าว่ากานนะค้า

ครายที่อยากอ่านตอนแรกอ่านที่ตรง Category ที่เขียนว่า Fic นะคะ >w<

แล้วก้อใครที่อยากอ่านประวัติหรือที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเพิ่มเติมก้อดูได้ตรง Category นะเจ้าคะ

Chapter การสูญเสีย

เนอิวิ่งทะลุซอยมืดๆออกมา เธอหยุดมองรอบๆตัว แสงไฟสว่างจากตึกสูง แสงจากร้านค้าที่ยังไม่ปิด ผู้คนข้างทางที่ยังเดินอยู่ขวักไขว่ เสียงรถที่สร้างความรำคาญ เธอไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่

โอโห.หนีมาได้ด้วยตัวเองหรือเนี่ย เสียงยียวนกวนประสาทแบบนี้มีคนเดียว

ฮิโซกะ!! นายมานี่ได้ไง ฮิโซกะอยู่หลังเนอิห่างไป 5 ก้าว ซึ่งระยะห่างขนาดนี้ไม่ค่อยจะปลอดภัยนัก

ชั้นไม่ชอบคนเยอะไปคุยกันที่อื่นไหม เนอิหันไปเผชิญหน้า

บนตึกร้างฝั่งโน้นไหมล่ะ ฮิโซกะยิ้ม เนอิอารมณ์ไม่ดีพอที่จะตอบยียวนกลับไป ก็ดี เธอตอบสั้นๆ

บนตึกร้างถ้ามองจากบนด่านฟ้าจะเห็นท่าเรืออยู่ไม่ไกล เนอิมองไปทางท่าเรือที่สว่างอยู่จุดเดียว ก่อนหันมามองฮิโซกะ ตอนนี้ในมือเขามีไพ่อยู่ทั้ง 2 ข้าง

จะสู้กับชั้นงั้นเหรอ เนอิมองไพ่ในมือฮิโซกะ รอยยิ้มน่าขนลุกนั่นคือคำตอบ

โทดทีนะชั้นไม่ว่างพอ เนอิทำท่าจะกระโดดลงจากตึก เสียงโทรศัพท์ของฮิโซกะก็ดังขึ้นขัดจังหวะ มีข้อความเข้า.

. ฮิโซกะอ่านข้อความแล้วนิ่งเงียบ

สรุปคือเราไม่ต้องสู้กันแล้วใช่มะ เนอิตอบหน่ายๆ

ตอนแรกชั้นกะว่าจะสู้กับคุโรโร่ก่อนเธอแต่ตอนหลังชั้นอยากสู้กับเธอมากกว่า ฮิโซกะกดปิดมือถือ สงสัยคงต้องไว้คราวหน้าแล้วล่ะ เขาบ่นเสียดาย

ที่จิงชั้นก็ไม่อยากสู้กับนายหรอกนะ ตอนนี้ชั้นไม่พร้อม แล้วนายน่ะ ชั้นก็จัดให้เป็นบุคคลอันตรายอันดับ 2 รองจากคุโรโร่ เนอิตอบเสียงเรียบแล้วกระโดดหายลงไปข้างล่าง

งั้นเธอก็เป็นของเล่นที่น่าตื่นเต้นกว่าคุโรโร่อีกน่ะสิ ฮิโซกะมองตามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วต้องคืนเงินชั้นด้วยล่ะอิรุมิ ฮิโซกะนึกถึงข้อความในมือถือ

Massage เข้า..

หัวหน้านายโดนจับแล้วนา ชั้นเองก็เปลี่ยนหน้าให้อยู่ในสภาพนี้ได้ไม่กี่ชม. กลับมาก่อนแล้วกัน ชั้นขี้เกียจยุ่งกับกลุ่มนาย อิรุมิ

ปาคูโนด้าพากอร์นมาถึงท่าเรือหลังเนอิวิ่งออกไปไม่นาน คุราปิก้าสั่งให้หล่อนอยู่ห่างจากกลุ่มพวกเขา ให้มากที่สุด ก่อนสั่งให้แก้มัดกอร์น

คิรัวร์!! พอเป็นอิสระกอร์นวิ่งเข้าหาคิรัวร์คนแรก

นายไม่โดนพวกมันทำอะไรนะ คิรัวร์ถาม

ป่าวเลย( แค่เกือบโดนชก).. กอร์นถึงกับเหงื่อตกพอนึกถึง

แต่กลุ่มพวกมันกำลังแตกคอกันเอง กอร์นกระซิบให้คิรัวร์กับคุราปิก้าได้ยิน

ชั้นเอาเด็กนี่มาคืนแล้วได้เวลาทำตามสัญญา ปาคูโนด้าพูด

ขาดเนอิ คุราปิก้าพูดเสียงเย็นชา

เฮ้ย!?! เลโอลีโอตะโกนอย่างงๆ แต่ขณะที่เลโอกำลังจะพูดต่อ

พวกนายเงียบๆเถอะน่ะ คุราปิก้าลดเสียงลงต่ำ

อะ.เอ่ออือ!! เลโอลีโอนึกเงียบๆในใจงงกับคำพูดของคุราปิก้า ก็เนอิปลอดภัยกลับมาแล้วไม่ใช่เรอะ

แต่เนอิปลอดภัยกลับมาแล้วนี่นา คิรัวร์กระซิบบอกกอร์น

ขาดอีก 1 เงื่อนไข ชั้นให้เวลาเธอไปพาเนอิกลับมา คุราปิก้าพูดเสียงเรียบ

ชั้นไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน ปาคูโนด้าตะโกนใส่ หล่อนแค้นคุราปิก้าที่สุด.ถ้าหัวหน้าคืนกลับมาอย่างปลอดภัยคนแรกที่จะตายคือแกเจ้าคนใช้โซ่

ชั้นให้เวลา 1 ชั่วโมง คุราปิก้าตอบด้วยเสียงเย็นชากลับ เขาไม่สนใจปาคูโนด้าอยู่แล้วว่าจะพาเนอิกลับมาได้หรือไม่ได้ ก็เธอปลอดภัยแล้วนี่

ชิ ตกลง แล้วปาคูโนด้าก็วิ่งหายไป

คุราปิก้ารู้แค่ว่าต้องถ่วงเวลาเพื่อคิดวิธีจัดการเจ้าหัวหน้ากลุ่มโจรเงามายานี่. ส่วนคุโรโร่โดนบังคับให้นั่งอยู่บนพื้นเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว สำหรับเขาอยู่หรือตายไม่สำคัญที่สำคัญ เขาอยากฆ่าคุราปิก้า คิรัวร์.คนทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้ ศัตรูของอุโบและศัตรูหัวใจ

ถ้ารอดกลับไปได้เนอิคราวนี้เธอจะต้องสยบอยู่แทบเท้าเขา!! ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในสมอง

..................มีเสียงคนเดินมา.เสียงฝีเท้าเบาเหมือนมือสังหารแบบนี้

เนอิ!! ทั้งหมดแปลกใจ

อ้าวกอร์น!! ตอนแรกชั้นจะไปรับนายน่ะกลัวว่าพวกมันจะไม่ซื่อ แต่เจอฮิโซกะก็ไม่อยากไปต่อและ เนอิเดินมาอยู่ข้างๆคิรัวร์

ปาคูโนด้าพาชั้นกลับมาน่ะ กอร์นยิ้มร่า เนอิยิ้มตอบแล้วมองคุราปิก้ากับคุโรโร่

คุราปิก้านายยังคิดวิธีจัดการคุโรโร่ไม่ได้อีกหรอ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าแสนสวย

ยังเลย ดวงตาสีเพลิงมองคุโรโร่

ชั้นมีข้อเสนอแนะ.. เนอิเดินมาหยุดตรงหน้าคุโรโร่ ดวงตาสีเขียวจางมองเขาด้วยความเกลียดชัง

ตั้งกฏแล้วต้องปฏิบัติตามใช่ไหมงั้นกฏที่ชั้นจะเสนอ

1. ห้ามติดต่อกับกลุ่มแมงมุม

2. ห้ามใช้เน็น.

3. ยุบกลุ่มโจรทิ้งซะ

ว่าไงคุราปิก้า เนอิยิ้มนิดๆ ถอยออกมามากอดคอคิรัวร์ คุราปิก้ามองเนอิเขาทึ่งในความคิดเธอจริงๆทำไมเขาคิดไม่ออกนะ.อันนี้ล่ะจะทำให้มันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น คิรัวร์เงยหน้ามองเนอิ

เนอิผมมันโดนหน้าชั้น เขาพูดเขินๆ เนอิยิ้มแล้วปัดผมออกให้

ชั้นเห็นด้วย คุราปิก้าพูดพร้อมกับขยับนิ้วก้อย จัดจ์เมนท์เชน!! โซ่จากนิ้วก้อยพุ่งเข้าใส่หัวใจคุโรโร่ ความเจ็บแปลบแผ่ซ่านไปทั่วร่างคุโรโร่

พวกนายเล่นอะไรกันเนี่ยแอบเอาหัวหน้ามาไว้ที่นี่น่ะเอง เสียงลึกลับแต่คุ้นหูดังขึ้น

ฮิโซกะ!! นายมานี่ได้ไง เนอิงง หล่อนคิดว่าฮิโซกะน่าจะกลับไปที่รังแล้ว

ถ้าไม่แอบตามมาชั้นคงไม่รู้นะว่าหัวหน้าอยู่นี่ ฮิโซกะกรีดไพ่ในมือไปมา

กลับไปฮิโซกะชั้นไม่รับรองความปลอดภัยของหัวหน้านาย คุราปิก้าเสียงเครียด มองไพ่ในมือฮิโซกะ

ว้า.ชั้นได้ยินเมื่อกี้แล้วล่ะ ถ้าชั้นสู้คุโรโร่ก็จะตายใช่มะ

ใช่.แล้วอีกอย่างนายต้องกลับไปรังของนายไม่งั้นมันตายตรงนี้แน่ คุราปิก้าขู่

ใครบอกว่าชั้นเป็นคนในกลุ่ม ฮิโซกะพูดจบ เขาก็ถอดเสื้อทิ้ง คิรัวร์กับกอร์นมองเสื้อฮิโซกะที่กองอยู่ที่พื้น ด้านหลังเสื้อเป็นหมายเลข 13

แก!! คุราปิก้าเลือดขึ้นหน้า

ที่จริงชั้นเข้ากลุ่มแมงมุมเพื่อจุดประสงค์เดียวคือชั้นอยากสู้กับคุโรโร่แต่ ฮิโซกะมองเนอิ

ความคิดเธอฉลาดเกินไปจริงๆ แถมร้ายยิ่งกว่าอสรพิษซะอีก เพราะเนอิทำให้ฮิโซกะหมดโอกาส

อย่ามามองชั้นเหมือนจะฆ่าให้ตายซะตรงนี้สิ.ชั้นน่ะแค่กำจัดตัวอันตรายไปก็เท่านั้น เนอิเอียงคอพูดด้วยโทนเสียงสูงยียวน

หึ.หึ.หึ ฮิโซกะหัวเราะในลำคอ ชั้นน่าจะเก็บเธอตอนที่มีโอกาส

เสียดายล่ะสิที่ปล่อยให้ชั้นมีชีวิตอยู่ตรงหน้านายตอนนี้ เนอิพูดกวนกลับอย่างไม่ลดละ สงสัยคำพูดนี้แทงใจฮิโซกะ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาทั่วบริเวณนั้นทันที

ถ้านายอยากสู้จริงๆ ชั้นจะสู้ด้วยก็ได้แต่หลังจากนี้ 1 ปีครึ่ง เนอิยิ้มมั่นใจ ชั้นสู้ด้วยสภาพ 70% กับนายมีแต่ตาย ชั้นบอกแล้วว่าชั้นยังไม่พร้อมตอนนี้

อีก 1ปีกว่าเธอจะพร้อม?

แน่นอน

55555 ฮิโซกะหัวเราะบ้าคลั่ง

ได้ อีก 1 ปีครึ่ง ชั้นจะนัดสถานที่เอง ฮิโซกะยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่มองดูแล้วเสแสร้งสดๆคำตอบเนอิเป็นที่น่าพอใจกับฮิโซกะที่สุด

ชั้นจะกลับรังแล้วมีอะไรฝากบอกไหม ฮิโซกะหยิบเสื้อบนพื้น

บอกแค่ว่าเนอิอยู่ที่นี่แล้ว คุราปิก้าพูด

หืม..บอกใคร ฮิโซกะถาม

นายกลับไปก็จะรู้เอง คุราปิก้าพูดส่งท้าย

ปาคูโนด้าไม่รู้จะไปตามหาเนอิได้ที่ไหน หล่อนตรงกลับรังหลังจากเวลาผ่านไปเกือบครบ 1ชั่วโมง

ทุกคน ปาคูโนด้าเอ่ยขึ้น

ปาคูแล้วหัวหน้าล่ะ มาจิถาม

คราวนี้คงต้องการเหตุผลแล้วล่ะ โนบุนากะเตรียมตัวชักดาบ

ตอบไม่ดีก็เตรียมตัวไว้ได้เลย ฟิงคซ์หักนิ้วเสียงดังกร๊อบ..

ชั้นอยากให้พวกนายช่วยชั้นเป็นครั้งสุดท้าย..ช่วยหัวหน้าของพวกเรา ปาคูโนด้าชักปืนออกมา

อย่าห่วงน่า แทนที่จะเล่า. ปาคูโนด้าบรรจุกระสุน กระสุนที่ยิงได้ 6 นัดต่อครั้ง เท่ากับจำนวนสมาชิกตอนตั้งแก๊งค์พอดี

เฟย์ตัน ฟิงคซ์ มาจิ โนบุนากะ ชาร์แน็ค แฟรงคลิน จะเชื่อใจชั้นแล้วรับไว้ได้ไหม ปาคูโนด้ายิ้ม นี่อาจเป็นรอยยิ้มครั้งสุดท้าย

ปาคูไม่จริงน่า มาจิอึ้ง

เฮ้!? เธอถูกมันควบคุมไว้จริงๆ ฟิงคซ์เหงื่อหยด

ฟิงคซ์! โนบุนากะทัก เขารู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆในตอนแรกแต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าปาคูโนด้ามีอะไรจะบอกผ่านทางปืนคู่ใจของหล่อนกระบอกนั้น เชื่อเถอะ.นั่นคือปาคูละ

ปาคูโนด้ายิ้ม......ขอบใจนะโนบุนากะที่เชื่อใจชั้น.ทุกคนช่วยรับไว้ที ความทรงจำของชั้น ความในใจของชั้น แล้วช่วยหัวหน้าแทนชั้นทีนะ ปาคูโนด้ายิงกระสุนออกไปกระสุนความทรงจำ

ปาคูโนด้า!! ทุกคนเรียกชื่อปาคูโนด้าพร้อมกัน

ช่วยหัวหน้าให้ได้นะเสียงกระซิบสุดท้าย ก่อนปาคูโนด้าจะล้มลงพื้น..ชิซึคุวิ่งไปจับชีพจร

ปาคูตายแล้วล่ะ ชิซึคุเสียงเศร้า

" เกิดอะไรขึ้น โบโนเรนอฟถาม

ไปจัดการเจ้าคนใช้โซ่ เฟย์ตัน ฟิงคซ์ มาจิ โนบุนากะ ชาร์แน็ค แฟรงคลิน พูดพร้อมกัน

ชั้นว่าอย่าดีกว่านา ฮิโซกะเอามือเกาะประตูห้องยืนนิ่ง

เฮ้ย!? ฟิงคซ์มองหลังห้อง ก็มันยังอยู่ตรงนั้นนี่ อ้าวเฮ้ย..ไหงหายไปแล้ว ช่างเหอะ

ทำไมหรือว่าแกเป็นพวกมัน มาจิถามเอาเรื่อง

เมื่อตะกี้เป็นกระสุนความทรงจำใช่มะ ปาคูโนด้ายังบอกไม่หมด.ชั้นมีข่าวล่าสุด ฮิโซกะสาวเท้าเข้ามาในห้อง คุโรโร่โดนแบบเดียวกับปาคูโนด้า

หมายความว่าจะตายเรอะ ฟิงคซ์เลือดขึ้นหน้า

ยัง.แต่ถ้าเป็นไปตามกฏ พวกนี้ 1. ใช้เน็น 2. ติดต่อกับกลุ่ม .จะตายทันที อ้อ..แล้วก็โดนสิ่งให้สลายกลุ่มด้วยนะ ชั้นคิดว่าพวกนายยังไม่สมควรออกไปตอนนี้ ฮิโซกะยิ้ม

โธ่เว้ย!! โนบุนากะชกกำแพง

แต่ยังมีทางอยู่ ชาร์แน็คพูดอย่างมีความหวัง

หัวหน้าคงรู้อยู่แล้วมั้ง มาจิพูด ความจริงมันก็เพราะยัยเด็กเนอินั่นคนเดียวแท้ๆยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น

เดี๋ยวหัวหน้าก็กลับมา ผู้ลบล้างเน็นน่ะหัวหน้าต้องตามหาเจอแน่ ชิซึคุมั่นใจ

การสูญเสียปาคูโนด้าอย่างน้อยก็ทำให้กลุ่มโจรเงามายารู้สึกถึงความสูญเสีย ไม่ใช่เสียดายความสามารถหรอกแต่เป็นความเสียใจต่างหาก ซึ่งตอนนี้กลายเป็นความแค้นไปแล้ว

ฮิโซกะนึกว่าเขาลืมอะไรไปนะ..อ้อ.ลืมบอกเรื่องเนอิกับปาคูโนด้าแต่คงไม่เป็นไรแล้วมั้ง (อิรุมิออกไปตอนไหนหว่า.สงสัยตอนที่ชุลมุลแตกคอกันแหงๆ ช่างเถอะ)อีก 1ปีครึ่ง กับอีก3 ปี**ในอนาคตชั้นจะเจอคนที่เหมาะสำหรับจัดการแล้ว**(ไอ้3ปีเนี่ยะดูเหมือนจาเปงพวกกอร์น)ซวยแหล่ว.- -